అపర్ణ ఒక మూవీ ఆడిషన్స్ కోసం వస్తుంది ...

 అపర్ణ ఒక మూవీ ఆడిషన్స్ కోసం వస్తుంది ...

అదే మూవీ ఆడిషన్స్ కోసం ...మరో ఇద్దరు అమ్మాయిలు వస్తారు ..

ఒకర్నొకరు పరిచయం చేసుకునే క్రమంలో ... అక్కడున్న వాళ్లలో ఒకరు, అప్పటికే హీరోయిన్ గా నటిస్తూ అర్చిటెక్చర్ స్టూడెంట్ అని ... మరొకరు డ్రామా & ధియేటర్స్ లో ఎనిమిదేళ్లుగా పని చేస్తున్నారని తెలుసుకుంటుంది అపర్ణ ...

"మీరేం చేస్తున్నారు" అని అపర్ణని అడుగుతారు వాళ్ళిద్దరిలో ఒకరు ...

ఏం చెప్పాలో ఇబ్బందికి గురై గుండె గొంతుకలోకి వచ్చినట్టు అనిపించి ... చిన్న పొడి దగ్గు దగ్గి .."నేను వాష్ రూమ్ కి వెళ్ళాలి" అని చెప్పి వాష్ రూమ్ కి వెళ్తుంది అపర్ణ....

అక్కడున్న ఇద్దరూ ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకుంటారు అర్ధం కానట్టు ...

వాష్ రూమ్ లోకి వెళ్లిన అపర్ణ ...తన బాయ్ ఫ్రెండ్ మాధవ్ కి కాల్ చేసి ....

"మాధవ్ ఎక్కడున్నావ్" అడుగుతుంది ...

"నేనిప్పుడు ఓ షాప్ లో ఉన్నాను" అటునుండి మాధవ్ సమాధానం ...

"ఓకే ... మాధవ్ నువ్వు నన్ను కొంచెం మోటివేట్ చేయాలి ....నన్ను బాగా పొగుడు ...మాధవ్ నేను ఆడిషన్స్ కి వచ్చాను ...కాన్ఫిడెన్స్ బాగా low గా ఉంది ...Please praise me" అడుగుతుంది...

"ఓకే ఓకే ...Appu...నువ్వు అద్భుతమైన వ్యక్తివి ...నువ్వు అందగత్తెవి ...నా జీవితంలో నేను చూసిన వాళ్లలో నువ్వే గొప్ప అందగత్తెవి ....నువ్వు అందరికన్నా బెస్ట్ ...."

"సరిపోదు "

"తెలివి తేటలు సౌందర్యం రెండూ కలిపి దేవుడు అందరికీ ఇవ్వడు...కేవలం కొందరికే ఆ అవకాశం ఉంటుంది ....నువ్వు వాళ్ళల్లో బెస్ట్ ...You are awesome, amazing, and incredible అంతే ..."

"వరస్ట్ గా ఉంది .."

"Appu..., నీలో పోరాడే గుణం ఉంది ...You are a fighter.. మీ నాన్న చనిపోయినప్పుడు నువ్వు ఏడవలేదు ....నేను నిన్ను cheat చేసినప్పుడు నువ్వు ఏడవలేదు ...ఇంజనీరింగ్ dropout అయినప్పుడూ ఏడవలేదు ...ఇప్పుడు ప్రాక్టీస్ చేయని మీ అమ్మని ...Law కాలేజ్ కి వెళ్తున్న మీ తమ్ముడ్ని నువ్వే కష్టపడి పనిచేసి చూసుకుంటున్నావ్ ...You are smart... You are a fighter..."

"చాలట్లేదు మాధవ్ ...ఇంకా కావాలి ...నాకు ఇంట్రెస్ట్ వచ్చేలా చెప్పు"

"Appu ...నువ్వు కాదు ..నీతో పోటీ పడుతున్న competitors..Insecureగా ఫీలవ్వాలి ...నీకో విషయం చెప్పనా ...నువ్వు Extremely talented వి ...నువ్వు unique వి ...నువ్వో single piece అంతే .."

"Bullshit ...నేను "ఇది" అని చెప్పుకోవడానికి నాకు ఏ Identity లేదు మాధవ్ ... వేరే ఇంకేదైనా చెప్పు .." ఆవేశంగా నిస్సహాయతతో కూడిన ఆవేశం అపర్ణ గొంతులో ...

"ఒసే పిచ్చిదానా ...ఇప్పుడు నువ్వు కరెక్ట్ గా చేస్తే ...నీకే మంచిది ...లేదంటే నువ్వు రోడ్డున అడుక్కు తింటావ్ ...Anyway నువ్వు నాతో రాకూడదని నిర్ణయించుకున్నావ్ కదా ...నువ్వు ఏదో ఒక matrimonial site లో ఒక id గా మిగిలిపోతావ్ ...ఆ తరువాత ఎప్పటికో ఎవడో ఒక సైకో ని పెళ్లి చేసుకుని ....వాడి underwear లు ఉతుకుతూ ....వాడింట్లో పాకీ పని చేస్తూ ...వాడికి వండిపెట్టి .. తినేసిన ప్లేట్ లు , గిన్నెలు కడుగుతూ ...టి వి లో సీరియల్స్ చూస్తూ ...డిప్రెషన్ తో ...నశించిపోతావే పనికిమాలిన దానా..." కోపం ఆవేశం కలగలిసిన స్వరంతో ...అటునుండి మాధవ్ ...

"Better..." ఫోన్ పెట్టేసి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెబుతుంది అపర్ణ ...

--------------------------------------------

"మాయానది " సినిమాలో నాకు నచ్చిన సీన్ .. చాలా చాలా మనసుని హత్తుకున్న సీన్ ... కొన్ని సీన్స్ అందరికీ అంత గొప్పవి కాకపోవచ్చు ... కానీ నాకు చాలా బ్రిలియంట్ గా తీశారు అనిపిస్తుంది ...అలాంటిదే ఈ సీన్ ..

ఈ సినిమా కూడా నాకు ఇష్టం... హీరోయిన్ క్యారెక్టర్ ని మలచిన తీరు.. తనలోని కాన్ఫిడెన్స్... ప్రతి అమ్మాయికి తప్పకుండా నచ్చుతుంది...

అప్పుడప్పుడు .. గుర్తొచ్చినప్పుడు ...ఇందులో కొన్ని సీన్స్ వరకు పెట్టుకుని చూస్తూ ఉంటా ...అందులో ఇదొకటి ...

చాలామంది జీవితంలో పరుగులు పెడుతూ ఉంటారు ..

 చాలామంది జీవితంలో పరుగులు పెడుతూ ఉంటారు ...(ఆ మాటకొస్తే ఈ రోజుల్లో ...దాదాపుగా అందరూ పరుగులు పెట్టాల్సి వస్తుంది అనేది నిర్వివాదాంశం ...)

వాళ్ళకి ఇతరులతో మాట్లాడే సమయం కూడా ఉండదు ... అంటే, వాళ్ళతో మాట్లాడాలి అనుకుంటే మనం కూడా పరుగులు పెడుతూనే మాట్లాడాలి ......

వాళ్ళకి ఇంకా చాలా పనులకు సమయం ఉండదు .. తీరికగా తినడానికి సమయం ఉండదు ...

కాసేపు రిలాక్సింగ్ గా కూర్చుని సేదతీరే సమయం ఉండదు .... కాసేపు నిద్రపోయే సమయం ఉండదు ...

ఇష్టమైన వాళ్ళతో కబుర్లు చెప్పుకునే సమయం ఉండదు ....వాళ్ళకి కావాల్సిన వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారు ...ఏం చేస్తున్నారు అని ఆలోచించే సమయం ఉండదు ...

చుట్టూ ఉన్నవాళ్లకు ఏమైనా సమస్యలు ఉన్నాయా ...వాళ్ళ మనోభావాలు ఏమిటి ...అని గమనించే అవకాశం ఉండదు ...

కాసేపు ప్రకృతిని గమనిద్దాం ...అది మనకు పీల్చడానికి గాలి ఇస్తుంది ...తాగడానికి నీళ్లు ఇస్తుంది ...పచ్చని పరిసరాల్ని ఇస్తుంది ....అన్న ధ్యాసే ఉండదు ...

మనతో పాటు ప్రకృతిలో ఇంకా కొన్ని జీవులు ఉన్నాయి ...అవి ఎలా బ్రతుకుతున్నాయో చూద్దాం అనే ఆలోచన ఉండదు ...

పరుగు పరుగు పరుగు ....

ఎక్కడికి అంటే వాళ్ళకే తెలియదు ...

అలాంటి వాళ్ళతో పరుగులు మనకి అవసరమా అని ఆలోచిస్తే ...

నా జీవితం చెప్పిన సమాధానం ...

ఎంత మాత్రం అవసరం లేదని ...

హాయిగా జీవితాన్ని ఆస్వాదించమని... అలాంటి వ్యక్తులకు దూరంగా బ్రతకమని..!

ప్రతి మనిషికి ఒక కథ ఉంటుంది..

ప్రతి మనిషికి ఒక కథ ఉంటుంది.. అలాగే స్నేహితులు కూడా ఉంటారు ... వాళ్ళకి కూడా ఒక కథ ఉంటుంది ...

బంధువులు ఉంటారు ...వాళ్ళకీ కథలుంటాయి ...

అసలు కథలు లేనివాళ్లెవరు చెప్పండి ..

కొందరు ఏమంటారంటే...నేనెంత కష్టపడి చదువుకొన్నానో ...నేనెంత కష్టపడి పైకొచ్చానో .. నేనెంత కష్టపడి అదీ ఇదీ చేశానో ...అంటూ ఉంటారు ...

ఎవరు కష్టపడరు ... ఎవరు అవకాశం ఉంటే ...పరిస్థితులు బాగుంటే చదువుకోరు చెప్పండి ...

బేసికల్ గా ఏంటంటే అందరి కథల కంటే వాళ్ళ కథే గ్రేట్ అనుకుంటూ ఉంటారు కాబట్టి ...ఈ కష్టపడి అనే మాటలను పదే పదే ఉపయోగిస్తూ ఉంటారు .... అది మనం చాలా ఇష్టపడి వినాలని వాళ్ళ తాపత్రయం కాబట్టి అనుకోండి ....అది వేరే విషయం ...

అలాగే ఇక్కడ ఒకాయనకు ఒక కథ ఉంది ... అది కూడా అందరూ వినాలని ఆయన కోరుకుంటూ ఉంటారు ..

కాకపోతే అది కాస్త విషాదవంతమయిన కథ కాబట్టి ... మిత్రులకు చెప్పుకుని కాస్త ఉపశమనం పొందుతూ ఉంటారు ...

అయితే అది ఈ బడాయి కొట్టే కథల కంటే కాస్త మంచి కథే కాబట్టి ... నాకు కూడా చెప్పుకోవడం లో వినడంలో తప్పు లేదనిపించింది ...

ఆయనకో నాన్న ఉన్నారు ... బాగా చదువుకున్న వ్యక్తి .... మర్యాదస్తుడు ... గౌరవప్రదమైన, ఉన్నతమైన వృత్తిలో ఉండడం వలన పిల్లలను బాగా చదివించారు .... కుటుంబాన్ని బాధ్యతగా చూసుకున్నారు ...(సమాజానికి చూపించుకుని బాధ్యత కాదు ....కుటుంబానికి అవసరమైన బాధ్యత )

ఆస్థి పాస్తులు కూడా బాగానే కూడా బెట్టారు .. ఇన్ని బాధ్యతల నేపథ్యంలో ...ఆయన లో ఒక ఆలోచన ఎప్పుడూ తిరుగాడుతూ ఉండేది ... అదేమిటంటే ...బాధ్యతలన్నీ అయిపోయాక ...పిల్లలు సెటిల్ అయ్యాక ....నేను రిటైర్ అయ్యాక ఇక భారత దేశం అంతా తీర్ధ యాత్రలకు వెళ్లి రావాలి ...అని

అందరూ అనుకునేదే ...సమంజసమైన కొరికే ...

అనుకున్నట్టుగానే ...పిల్లలకు పెళ్లిళ్లు చేశారు...అనుకున్నంత సంపాదించారు అప్పట్లో డాక్టర్ గా ... 70 ఏళ్లకు రిటైర్ అయ్యారు ... ఇక ప్రయాణానికి అన్ని ఏర్పాట్లు చేసుకున్నారు ...

ఈయన భారతదేశ యాత్రలకు ఏర్పాట్లు చేసుకుంటే ....భగవంతుడు గుండె చప్పుడు ఆపేసి ... స్వర్గ లోక యాత్రకు ఏర్పాటు చేసేశాడు..

తప్పలేదాయనకు ...

ఈ కథ ఆ కొడుకు తలచుకొని రోజుండదు ...గుర్తు చేసుకోని నిమిషం ఉండదు ...బాధ పడని క్షణం ఉండదు ....

ఇలాంటి కథలు మనకు కూడా ముఖ్యంగా నా లాంటి వాళ్లకు గుణపాఠాలు ...అందుకే ఇలాంటి కథలు చెప్పుకున్నా ...విన్నా తప్పులేదు ...

ఇలాంటి కథలు విన్నప్పుడైనా నా లాంటి వాళ్లకు మారాలి అనిపిస్తుంది ...కొత్త సంవత్సరం వచ్చిందని మారడం కాదు ...కొత్త జీవితం మొదలు పెట్టాలని మారడం ...

నేనూ ఎప్పుడూ ఇదే ఆలోచిస్తాను ...బాధ్యతలైపోయాక ...పిల్లలు సెటిల్ అయ్యాక ... అదయ్యాక ఇదయ్యాక అని ...

ఇకనైనా మార్పొస్తుందా నాలో ... ఏమో ..కాలమే సమాధానం చెప్పాలి ...

కానీ నా పిల్లలు మాత్రం ఇలాంటి కథ ఎవ్వరికీ చెప్పుకోకూడదు..!

Happy New Year!

అది మా మిషన్ పిల్లాడి గొప్పతనం ...

 ప్రపంచంలో ఎవరినైనా ...హెల్ప్ అడిగితే ఒకసారి కాకపోతే వందసార్లు అడిగితే ...పోనీలే పాపం అని చేస్తారు ...

ఎవరికైనా ...ఓ వందసార్లు ఫోన్ చేస్తే ఒక్కసారి అయినా ఎత్తుతారు ...

ఎవరైనా ..బాబ్బాబు అని బ్రతిమాలితే .. పోనీలే అని జాలి పడతారు ...

ఎవరైనా ...కాళ్ళా వేళ్ళా పడితే .. ఒక్కసారైనా కరుగుతారు ...

కానీ మా మిషన్ కుట్టే పిల్లాడున్నాడే ...(పిల్లాడంటే పిల్లాడు కాదులే ...నా ఈడు వాడే ...కాకపోతే నా పెళ్ళికి ముందు నుండి మా టైలర్ ఈ పిల్లాడే అవడం వలన ...పిల్లాడు అంటూ ఉంటా ...)

ఉలకడు ..పలకడు...ఫోన్ చేస్తే లిఫ్ట్ చేయడు.. చేసినా ...ఎప్పుడు కుడతావ్ అంటే ..."కుడదాం లేమ్మాయ్ " అంటాడు ...

పోనీ డబ్బులు ఇవ్వడం లేదా అంటే ...ముందుగానే ..కాసిన్ని అయినదానికంటే ఎక్కువే ఇచ్చేస్తా ...

అయినా ధీమా ...ఇక ఎక్కడికీ పోదు ఈ అమ్మాయి అని ...

పోనీ వేరేవాళ్లని చూసుకుందామా అంటే ... ఈ పిల్లాడు కుడితే తప్ప నచ్చవు నాకు ...

అది నా బలహీనత ...

పని అంటే ...ఒక నిబద్ధత , ఒక ఏకాగ్రత , ఒక భక్తి ఎవరికైతే ఉన్నాయో ...వాళ్ళు ఎన్ని తప్పులు చేసినా వాళ్ళని ఈ ఒక్క కారణానికి ఆరాధించేస్తూ ఉంటా నేను ...

ఆ పిల్లాడికి ఎంత నమ్మకమంటే తనమీద తనకి ...అతను ఒకసారి నాతో అన్న ఈ మాట వింటే ఇట్టే అర్ధమై పోతుంది ... వర్కర్స్ రాలేదమ్మాయ్ అని చెప్పినప్పుడు .....అన్ని నువ్వే కొట్టొచ్చు కదా శ్రీను అంటే ..."వాళ్ళు కుట్టేయి నేను కుట్టను...నేను కుట్టేయి వాళ్ళు కుట్టలేరు .." అని నవ్వుతూ చెప్పేస్తాడు ...

ఆ మాటకి నేను ఫిదా ...

అసలు నా చిన్నతనం నుంచి నేను తన దగ్గరే స్టిచ్చింగ్ కి ఇచ్చేదాన్ని ...

మూడవ తరగతి చదివాడు ... మా పెదనాన్న దగ్గర ..(మంచి టైలర్ అని పేరున్న వ్యక్తి ) సొంత పెదనాన్న కాదు ...రోజువారీ కూలీగా చేరాడు

...అక్కడనుండి చిన్నగా జాకెట్లు కుట్టడం నేర్చుకుని ...ఆ పక్కనే ఒక చిన్నగది అద్దెకు తీసుకుని ...మిషన్ కొనుక్కుని సొంతంగా షాపు పెట్టుకుని ...అనతి కాలంలోనే ఆ షాపు పక్కన ఒక చిన్న స్థలం కొనుక్కుని ...అందులో కింద షాపు ...పైన ఇల్లు కట్టుకున్నాడు ...ఒక అందమైన అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకుని ముగ్గురు బిడ్డలకు తండ్రయ్యాడు ...కాలక్రమేణా ...అందులోనే ఇంకో అంతస్థు లేపి ...అది బ్యూటీ పార్లర్ కి అద్దెకు ఇచ్చాడు ...ఆ ఆతర్వాత ...ఆ కింద కూడా షాపింగ్ కాంప్లెక్ చేసి ...మరో స్థలంలో ఇంకో ఇల్లు కట్టి ...అక్కడికే తన షాప్ మార్చుకున్నాడు .. ఇప్పుడు ...గుంటూరులో కూడా స్థలం కొని ఇల్లు కట్టిస్తున్నాడు ...

ఇదంతా జరిగే క్రమంలో ...నా పెళ్లి , పిల్లలు , నేను అమెరికా రావడం .. నా పిల్లలు పెద్దవడం ...ఇంత జరిగినా ....నా పిల్లలకి నాకు , బట్టలు కుట్టేది మాత్రం ఆ పిల్లాడే ...

నాకు ఇండియాలో ఉన్నప్పుడు ...రెడీమేడ్ బట్టలు పిల్లలకు కొనడం ఇష్టం ఉండేది కాదు ...

కానీ మంచి మంచి మోడల్స్ పిల్లకు కుట్టించాలని ఆశ మాత్రం ఉండేది ...

అప్పుడు నేను నా ఫ్రెండ్ ...చందనా బ్రదర్స్ , బొమ్మనా బ్రదర్స్ లాంటి షాపులకు వెళ్లి ...తానుల్లో మిగిలిన ముక్కలన్నీ మంచివి కలెక్ట్ చేసి ...తన దగ్గరకు పట్టుకెళ్ళేదాన్ని ...ముక్క చూడగానే ...ఇది ఇలా కుడదాం అమ్మాయ్...ఇది చిన్నమ్మాయికి కుడదాం ...ఇది పెద్దమ్మాయికి కుడదాం అని ...నేను సినిమాల్లో ఉన్న మోడల్స్ చూపిస్తే ...వాటికంటే ఇంకా బాగా వర్క్ చేసి మరీ కుట్టి ఇచ్చేవాడు ...

చూస్తే ఎంత డీసెంట్ గా ఉండేవంటే ...పిల్లలకు వేసి చూసుకుని ...ఆ కుట్టుని , పని తనాన్ని తలచుకుని ...మురిసిపోయేదాన్ని ...

ఏమాటకామాటే ...సినిమాల్లో డిజైన్స్ కంటే ఇంకా బాగా వచ్చేవి ...పిల్లలు కూడా బుట్ట బొమ్మల్లా ఎంతో ముద్దొచ్చేవాళ్ళు ...

ఒక ముక్క కూడా వేస్ట్ చేయకుండా ...ముక్క ఎక్కువైనా తక్కువైనా డిజైన్ లో ఎలాగో ఇరికించేస్తాడు ...

ఎప్పుడు అయినా వెళ్లనీ ..."ఇప్పుడొచ్చావేందమ్మాయ్ ... పెళ్లిళ్ల సీజన్ లో ..." అంటాడు...

నేనెప్పుడొచ్చినా అదే మాట అంటావ్ అని విసుక్కుంటూ ఉంటా ...

అదంతా నాకు తెలియదు ...నావి నాకు ఈ డేట్ లోగా ఇచ్చేయ్యాల్సిందే అని పేచీ పెడుతూ ఉంటా ...

నాకు ఇదివరకు మోడల్స్ మంచివి కుట్టేవాడు... కొంత లావయ్యాక ...తనే డిసైడ్ చేసేశాడు ...నీకు ఆ మోడల్స్ వద్దమ్మాయ్ ...బాగోవు అని ...

ఎంత పొడుగు పెట్టాలో ...ఎంత పొట్టి పెట్టాలో ఏది బాగుంటుందో ఏది బాగుండదో ....అంతా తన ఇష్టమే ...

ఆఫ్కోర్స్ ..ఇప్పటి పిల్లలకు అలా కుడితే నచ్చట్లేదు అనుకోండి ...

మనిషిని కంటితో చూస్తే ఇక కొలతలు తీసుకోడు.. ఏం అవసరం లేదులేమ్మాయ్ ...నేను కుడతాలే అంటాడు ... కళ్ళతోనే కొలతలు చెప్పేస్తాడు ...

ఒక సినిమాకి వెళ్ళడు, సోది చెప్పేవాళ్లొస్తే వాళ్ళతో మాట్లాడడు... ఎంతో అవసరం అయితే తప్ప ఫంక్షన్స్ కి వెళ్ళడు ...విలాసాల జీవితం ఇష్టం ఉండదు ...ఫ్రెండ్స్ తో తిరగడు...

భార్యని పిల్లల్ని చూసుకుంటూ ...పనే లోకంగా బ్రతికేస్తాడు ...

సెలవు రోజుల్లో ...రాత్రి పది గంటల తర్వాత ...ఒక్కడే నిలబడి ఒక శిల్పి లాగా కటింగ్స్ చేసుకుంటూ కూర్చుంటాడు ... పది గంటల తర్వాత షాప్ ఓపెన్ చేస్తే పోలీసులు ఒప్పుకోరు కదా అంటే ..."ఎవురమ్మాయి మనల్ని అనేది ..అదుగో ఆ ఎస్సై గారి భార్య జాకెట్లు ...వారం నుంచి తిరుగుతుంది ...." అంటూ నవ్వేస్తాడు ...

ఔరా అనుకుంటా ...

ఒకసారి అలాగే .. నా దగ్గర కార్ ఉంది కొంటావా అంటే ...కొందామని ఆశపడ్డాడు ..

"ఉండమ్మాయ్ మా ఆవిడ్ని అడిగి వస్తాను ..." అంటూ లోపలికెళ్ళాడు ...

మళ్ళీ కాసేపటికి వచ్చి ..."మా ఆవిడ వద్దంటుందమ్మాయ్ ...వద్దులే " అన్నాడు ..

పద నేను మీ ఆవిడ్ని కన్విన్స్ చేస్తాను అన్నా ....

లోపలికెళ్తే వాళ్ళావిడ కూర్చోబెట్టి టీ ఇచ్చి ..వాళ్ళ స్కూటర్ ని షాపులో పనిచేసే వర్కర్స్ వేసుకెళ్లి ఎలా పాడు చేశారో చెప్పి ...కార్ కూడా అంతేనండీ ...అందుకే వద్దన్నాను ..." అని చెప్పింది ...

"ఇది అట్లా చేయన్లే ...ఒప్పుకో " అని బ్రతిమాలాడు పాపం ...

తను ఒప్పుకోలేదు ..ఇక తన నిర్ణయం మార్చుకున్నాడు ...

నాకు ఈ ఎపిసోడ్ మొత్తం మీద ఒకటి అర్ధం అయింది ...

భార్యకు , భార్య మాటకు (ముగ్గురు పిల్లలు పుట్టి పెద్దవాళ్ళయ్యాక కూడా ) అంత గౌరవం ఇవ్వడం ... నిర్ణయం తీసుకునే ముందు పర్మిషన్ అడగడం చూసి ...తెగ ముచ్చటేసింది ...

ఆహా ...చదువుకి ...భార్య ను చూసుకోవడానికి, గౌరవించడానికి ఏమైనా సంబంధం ఉందా అసలు అనిపించింది ..

మూడో క్లాసయితే ఏం ...ముచ్చటగొలిపే సంస్కారాలు ఉన్నప్పుడు ...

ఒక సిగరెట్ అలవాటు లేదు ... చెడు తిరుగుళ్ళు తిరగడు ...మందు అలవాటు లేదు ...రేయింబవళ్లు పని పని పని ...

చాలా చాలా మంది జంటలకు ఉన్నది వాళ్లకు లేనిది మాత్రం ఒక్కటే ...అందుకే వాళ్ళు అంత మంచి జంట అయ్యారు అనిపించింది ...అదే ఇగో ...అహం ..

ఈ మధ్య పొరపాటున కొన్ని ఆన్లైన్ లో బట్టలు ఆర్డర్ చేసి ...అవి పిల్లలకు కుట్టి పోస్ట్ చేయమని పంపించా ....పిల్లలేవో మోడల్స్ కుట్టమన్నారు ..

అవి ఇచ్చి రెండు నెలలయింది ...ఎప్పుడనగా పోస్ట్ చేస్తా అన్నాడో ...ఇంతవరకు అతీగతీ లేదు ...ఫోన్ చేస్తే తియ్యడు ...అదేమంటే ఫోన్ ఇంటికి తీసుకెళ్లనమ్మాయ్ అంటాడు ...మరెప్పుడు ఇస్తావ్ అంటే ...పెళ్లంటాడు ...ఇల్లంటాడు ...

బాగా కోపం వచ్చింది ...కానీ కోపం లో నుండి కూడా గౌరవం , ప్రేమే వచ్చింది ...

అది మా మిషన్ పిల్లాడి గొప్పతనం ...

నేను బాగా అడ్మయిర్ చేసేవాళ్ళల్లో ఒక వ్యక్తి ఈ అబ్బాయి ..

ఈ జీవితానికి ఈ ఋణానుబంధం విడిపోదు ఇక ... రేపో ఎల్లుండో ఫోన్ తీస్తాడు ...ఏం చేస్తాం బ్రతిమాలుకోవడమే ...బాబ్బాబు అని ...!

కొసమెరుపు ఏంటంటే ...తను పని నేర్చుకున్న మా పెదనాన్న గారబ్బాయికి తన దగ్గర పని ఇచ్చాడు ...సరిగా పని చేయడు..తాగుడు అని... లాభం లేదమ్మాయ్ అని నవ్వుతాడు ...కోపం మాత్రం రాదు మహానుభావుడికి ...!

అదండీ కథ ...!

See insights and ads

Boost post

Like

Comment

Share

నా జీవితం గురించి ఓ క్షణం అలోచించి

 నా జీవితం గురించి ఓ క్షణం అలోచించి ... నాకు అవసరమైనప్పుడు సలహాలిచ్చి ...నాకు ఆపద వచ్చినప్పుడు సహాయం చేసి ...నేనోడిపోతుంటే నా గెలుపు కోసం ఆరాటపడి ... నే పడిపోతుంటే నాకు చేయూతనిచ్చి ... నేను ధైర్యం కోల్పోయినప్పుడు నాకభయమిచ్చి ... నా కోసం వాళ్ళ సమయం కాస్త వెచ్చించి ... నా పోరాటంలో వాళ్ళు ఒక సమిధై ... నా యుద్ధంలో వాళ్ళు ఒక సైన్యమై ... నా జీవితంలో వాళ్ళు ఓ భాగమై ... ఎవరైతే ఉంటారో ...వాళ్ళు నాకు సెలెబ్రిటీ అవుతారు ...

అంతే గానీ ...

వాళ్ళ జీవితం గురించి వాళ్ళే ఆలోచించుకుని ... వాళ్లకి అవసరమై వాళ్ళు ఏదో సాధించి ... వాళ్ళ గెలుపు కోసం వాళ్ళు కష్టపడి ... వాళ్ళ సమయం వాళ్ళే వెచ్చించుకుని ...వాళ్ళ పోరాటం .,...వాళ్ళ యుద్ధం ....వాళ్ళ జీవితం ...అన్ని వాళ్ళ కోసమే బ్రతికే వాళ్ళు ....నాకు సెలిబ్రిటీ ఎలా అవుతారు ....?!

నా సెలెబ్రిటీలు నా జీవితంలో చాలామంది ఉన్నారు ...వాళ్ళని కలవడానికి ...వాళ్ళతో కాస్త సమయం గడపడానికి నేను ఆసక్తి చూపిస్తా ...!

అంతా మానవ మనుగడలో భాగమే ...!

 ఒక వ్యక్తిని,

ఇష్ట పడడం కన్నా ...కష్ట పెట్టడం చాలా కష్టం ...

క్షమించడం కన్నా ... తప్పుల్ని ఎత్తి చూపడం చాలా కష్టం ...

ప్రోత్సహించడం కన్నా ... నిరుత్సాహ పరచడం చాలా కష్టం ...

మాట్లాడడం కన్నా ... మౌనంగా ఉండడం చాలా కష్టం ...

బంధం లో ఉండడం కన్నా ... వదిలివేయడం చాలా కష్టం ...

ప్రేమించడం కన్నా ...ద్వేషించడం చాలా కష్టం ...

ఏ మనిషీ పుట్టుకతోనే ...ద్వేషంతో, కోపంతో ..పుట్టరు ..

కానీ అవన్నీ పులుముకుని జీవించాల్సి వస్తుంది అంటే అది తప్పనిసరై ...లేదా తప్పకుండా మనుగడ కోసమే ...అయ్యుంటుంది

అందుకే ...

మానవత్వం మూర్తీభవించిన శాంత, సహన , క్షమా గుణ సంపన్నులందరు మంచివాళ్ళు కారు ....

ద్వేషం నింపుకుని బ్రతుకుతూ ...ఇతరుల తప్పుల్ని ఎత్తి చూపే వాళ్ళు అందరూ చెడ్డవాళ్ళు కాదు ...

ఎవరెవరి జీవితాల్లో ఏముందో ...ఎవరెవరి మనస్సులో ఏం జరుగుతుందో చదివినప్పుడే వాళ్ళ వాళ్ళ ప్రవర్తనకు అర్ధం తెలుస్తుంది ...

అంతా మానవ మనుగడలో భాగమే ...!

బాధ్యత కలిగిన భర్తలు ...!

 "హాయ్" ఫ్లైట్ లో కిటికీ పక్క సీట్ లో కూర్చున్న నన్ను చూస్తూ విష్ చేసాడు ... మధ్యలో ఉన్న సీట్ తనదే అని చూపించి కూర్చుంటూ ఓ వ్యక్తి ...

అతని వయసు ఓ ఇరవై ...ఇరవై అయిదు మధ్యలో ఉండొచ్చు ...

"హలో ..." చెప్పా నేను కూడా అతన్ని వెల్కమ్ చేస్తూ ...

అవతలివైపు మూడో సీట్లో ఒక పాప (తెలుగు వాళ్ళ పాపే ) కూర్చుని ఉంది ...

కూర్చున్న వెంటనే అతను ఫోన్ తీసి ఏదో చాటింగ్ చేస్తూ ఉన్నాడు ...మధ్య మధ్యలో నా వైపు చూసి ఏదో మాట్లాడడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు ...

ఇక్కడ ఎవరైనా అపరిచితులతో మాటలు కలపడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే ...ముందుగా... చాలామంది వాతావరణం గురించి గానీ ...ఆ రోజు ఎలా జరిగింది అని గానీ ...లేదా ప్రయాణం ఎలా ఉంది అని గానీ మొదలు పెడతారు ...

అందరిలాగే అతను కూడా మధ్యలో వాతావరణం గురించి ఏవో రెండు మూడు మాటలు మాట్లాడాడు ...మాటలు కలుపుతూ ...

అంతలో అవతలి వైపు కూర్చున్న పాప ఎక్కడికో వెళ్ళింది ...

"ఇక్కడ కూర్చున్న పాప ఎక్కడికి వెళ్ళింది ..." అడిగాడు నా వైపు తిరిగి ...

నేను చుట్టూ చూశా ఎక్కడకు వెళ్లిందా అని ...

"మళ్ళీ వస్తుందా ..." అడిగాడు ...

"వస్తుంది ...రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్ళింది అనుకుంటా.." చెప్పా నాకు తెలియకపోయినా ...

అతను ఎవరితోనో ఫోన్ లో మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నాడు ...

కాసేపు ఆగాక ..

ఆ పాప ఇంకా రాకపోవడం గమనించి ...

"ఇంకా రాలేదు ...ఇక రాదా ..." అడిగాడు ...

ఏంటి ఇన్నిసార్లు నన్ను పాప గురించి అడుగుతున్నాడు ...బహుశా తను నా పాప అనుకున్నాడేమో అని ...

"ఇక రాదనుకుంటా ...బహుశా వాళ్ళ పేరెంట్స్ దగ్గరకు వెళ్లి ఉంటుంది ..." చెప్పా ..వాళ్ళ పేరెంట్స్ కూడా ఆ ఫ్లైట్ లోనే ఉన్నారని నాకు తెలుసు కాబట్టి ..

"నా వైఫ్ కూడా ఈ ఫ్లైట్ లోనే ఉంది ...తను ఇక్కడ కూర్చోవచ్చా ..." అడిగాడు మొహం వెలిగిపోతుండగా ...

ఖాళీగా ఉన్న సీట్లో కూర్చోవడానికి అభ్యంతరం ఎందుకు ఉంటుంది అని ఆలోచిస్తూ ...

"కూర్చోవచ్చు ...ఆ పాప కూడా ఇక రాకపోవచ్చు ..." చెప్పా ...

ఆ తర్వాత అతను వాళ్ళ వైఫ్ ని అడగడం ...తను ఫ్లైట్ స్టాఫ్ ని అడగడం ...వాళ్ళు ఒకే అనడంతో.. తను కూడా నా పక్కన ఉన్న సీట్ కి షిఫ్ట్ అయింది ..

అంతలో నేను రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్లాల్సి వచ్చింది ...

ఇంకా వాళ్ళని ఇబ్బంది పెట్టడం ఎందుకులే అని ...నా కిటికీ పక్క సీట్ వాళ్ళకిచ్చి ...నేను చివరి సీట్ కి మారిపోయా...

వాళ్లిద్దరూ చాలా హాపీగా చేతిలో చెయ్యేసుకుని మాట్లాడుకుంటూ కబుర్లలో లోకాన్ని పట్టించుకోవడం మానేశారు ...

ఇప్పుడా అబ్బాయి ...నాతో , లేదా ఎవరితోనూ మాటలు కలిపే పనిలో లేడు...వాళ్ళ వైఫ్ తో తప్ప ...

నాలుగుగంటలు జర్నీలో విడిగా కూర్చోలేరా అంటే ...

ప్రేమికులు తప్పకుండా కూర్చోలేరు అనే అంటాను ...పాపం ఎంత తపన పడిపోయాడు ...తన భార్య తన పక్కన కూర్చోవాలని ...

నేనిలా ఆలోచిస్తూ ఉండగానే ...అదే ఫ్లైట్ లో ప్రయాణిస్తున్న మా ఆయన చీకట్లో తడుముకుంటూ నా సీట్ దగ్గరకొచ్చి ..

"నా పక్క సీట్ ఖాళీగా ఉంది ...అక్కడ వచ్చి కూర్చుంటావా ..." అడిగారు ...

"ఎందుకు ...నాకిక్కడ బాగానే ఉంది ...నేను రాను ..." చెప్పా ...

"అక్కడకొస్తే మనం మాట్లాడుకోవచ్చు ..." అడిగారు ...

"ఏముంది మనం మాట్లాడుకోవడానికి ..." ఆశ్చర్యంగా అడిగా ...

సమాధానం లేదు ...

"అబ్బో ఇంతోటి ప్రేమికులు ...ఈ నాలుగు గంటలు మాట్లాడకపోతే ఊపిరాగి పోతుంది ...పొండి...పొయ్యి మీ సీట్ లో కూర్చోండి ..." చెప్పా మెల్లగా విసుక్కుంటూ ...

ఏంటో ...విచిత్రం ...బయటికెళ్లినప్పుడు ...అందరిముందూ ...ఫ్లైట్ లో , ఎయిర్ పోర్ట్ లో , పార్టీల్లో ...ఎక్కడ లేని ప్రేమ పొంగుకొస్తుంది ...

పార్టీల్లో కూడా అంతే ఫుడ్ తెచ్చుకోవడానికి నాకు ఓపిక లేనట్టు ...నేను తినకుండా తను ఎప్పుడూ తిననట్టు అతి వినయంగా ఫుడ్ తెచ్చి నా ముందు పెడుతూ ఉంటాడు ...అది కూడా లేడీస్ ముందు ..

నిజంగా నా గురించి తెలియని వాళ్లయితే ..."ఈవిడ చూడమ్మా మొగుడితో ఎలా అన్నం పెట్టించుకుని తింటుందో ...ఇంట్లో కూడా అంతేనేమో ..." అనుకోగలరు ...కానీ వాళ్లకేం తెలుసు ...ఇంట్లో తిన్న కంచం కూడా అక్కడే విసిరేసి పోతారని ...

ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళు నా ఆలోచనల్లో నేను ఉండగానే ఫ్లైట్ గమ్యం చేరుకుంది ...

ఇదంతా ఎందుకు గుర్తొచ్చిందంటే ...

ఈ రోజు శుక్రవారం ...ఇవ్వాళ సాయంత్రం అయిదింటికి పోయాడు మనిషి ...ఇంతవరకు అంతు లేదు .. 12 అయింది ...ఎప్పుడొస్తారో తెలియదు ...

ఫ్రైడే వచ్చిందంటే చాలు ఎక్కడికి వెళ్తారో తెలియదు , ఎప్పుడొస్తారో తెలియదు ... భార్యకు చెప్పాలని బాధ్యత ఉండదు ...

కానీ ఫ్లైట్ లో మాత్రం ఓ నాలుగుగంటలు మాట్లాడకుండా నోరుమూసుకుని కూర్చోలేరు ...బాధ్యత కలిగిన భర్తలు ...!

Happy weekend!