Sunday, June 17, 2018

నాన్నంటే నాకు తెలిసి ...అమ్మను గౌరవించడం అని అర్ధం ....


కుంచనపల్లి సీతారావమ్మ గారు ...
ఉన్నవ పోస్ట్ ....సీతారాంపురం ...
ప్రత్తిపాడు తాలుకా ..
గుంటూరు జిల్లా ..
ఆంధ్రప్రదేశ్ ...
పిన్ : 522019

------------------
పోస్ట్ మాన్ సైకిల్ మీద వచ్చి ....ఈ అడ్రెస్స్ ఉన్న లెటర్ చేతికి ఇచ్చిన వెంటనే చేతివ్రాత చూసి ఎవరు వ్రాశారో నాకు వెంటనే అర్ధమై పోయేది ....
"అమ్మమ్మా నీకు ఉత్తరం వచ్చింది ...."కేకేసి చెప్పేదాన్ని ....
ఇక్కడ అమ్మమ్మ అంటే మా నాయనమ్మే ....
మా అమ్మ నాయనమ్మను ఎప్పుడూ అత్తయ్య అని పిలిచేది కాదు ....అమ్మా అని పిలిచేది ...అది వినీ వినీ మేం కూడా మా నాయనమ్మను చిన్నతనం నుండి అమ్మమ్మా అని పిలిచేవాళ్ళం ....
ఉత్తరం ఎవరు వ్రాశారో అనే కంగారు ఏం లేకుండా నింపాదిగా వచ్చేది ఇంట్లో నుండి నాయనమ్మ ....
మా నాన్న ఒక్కరే తనకు ఉత్తరం వ్రాసేది అని, తనకు ,మాకే కాక ఊరందరికీ (పోస్ట్ మాన్ తో సహా ) తెలుసు ....
ఏం రాసాడో చదువమ్మా ....అనేది ....
నేనే తనకు చదివి వినిపించేదాన్ని ....
ఎప్పుడూ నాన్న ఇన్లాండ్ కవర్ లోనే వ్రాసేవారు .....
కవర్ జాగ్రత్తగా విప్పి ....చదవడం మొదలు పెట్టేద్దాన్ని ....
వినడానికి తను పక్కనే శబ్దాలు ఏం లేకుండా చూసుకునేది ....
పూజ్యునీయురాలైన మాతృ మూర్తి పాద పద్మములకు నమస్కరించి వ్రాయునది ,
(ఓసారి మా నాయనమ్మ పాదాల వైపు చూసేదాన్ని ....పొలంలో తిరిగి వచ్చిన కాళ్ళు శుభ్రంగా కడుక్కోక పోవడం వలన ఎప్పుడూ మట్టితోనే ఉండేవి ....ఒకింత ఆశ్చర్యం వేసేది ....ఇవి పాద పద్మాలా అని ....మళ్లీ చదవడం మొదలు పెట్టేదాన్ని)
నేను ఇచ్చట క్షేమము , మీరు అందరూ అచట భగవంతుని దయవలన క్షేమమని భావించెదను .....
ముఖ్యముగా వ్రాయునది ఏమనగా ....మీకు తెలియజేసిన విధంగా 15 వ తేదీన ఇంటికి రాలేకపోయాను ....పిల్లలకు పరీక్షలు నిర్వహించడం వలన తీరిక లేక రాలేదు ....ఇంకా కొన్ని అత్యవసర పనులు చేయవలసి రావడం వలన నా ప్రయాణాన్ని వాయిదా వేసుకోక తప్పలేదు ....ఇచట పనులన్నీ పూర్తి చేసుకుని ....ఒక వారంలో ....అనగా ఈ నెల 30 వ తేదీన ఉదయం బయలు దేరి 30 తేదీ రాత్రి కి ఇంటికి రాగలను ....3 బస్సులు మారాల్సి రావడం వలన ప్రయాణం ఆలస్యం అవుతుంది ....
మన పొలంలో పంటలు బాగున్నాయని తలుస్తాను ....అన్ని పనులు వేళకు సక్రమంగా జరుగుతున్నాయని భావిస్తున్నాను ....
నీ ఆరోగ్యం జాగ్రత్త ....
తమ్ముడిని ,తిరపతమ్మ ను (మా అత్తయ్య ) అడిగినట్లు తెలియజేయవలయును ....
చిరంజీవులు అందరికీ నా ఆశీస్సులు అందించవలయును....
ఇంతే సంగతులు ...
ఇట్లు
మీ కుమారుడు ...
--------------------------
ఉత్తరం అంతా చదివాక ....అంతా విని మా నాయనమ్మ సంతృప్తిగా వెళ్ళిపోయేది ....
---------------------------
ఆ ఉత్తరంలో ఎప్పుడూ మా నాయనమ్మకు మా నాన్న జవాబుదారీగా ఉండడమే నాకు అర్ధం అయ్యేది ....😍
నాన్నంటే నాకు తెలిసి ...అమ్మను గౌరవించడం అని అర్ధం .... నాన్నను చూసే మా అమ్మను ఇలా గౌరవించాలి అనిపించేది ....😍
అమ్మను గౌరవించాలని ఆచరించి చూపించే నాన్నలందరికీ ....పితృ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు .... 
---------------------------
Note: (మా నాన్న చేతివ్రాతతో ఉన్న ఉత్తరాలు చాలావరకు పోగొట్టుకున్నాను ...ఒక ఉత్తరం మిగిలింది ...ఇది పెళ్ళికి ముందు మావారికి మానాన్న వ్రాసిన ఉత్తరం ...అందులో సెలవులకు వచ్చేటప్పుడు ఉద్యోగ వివరాలు తెలియజేసే డాక్యుమెంట్స్ తీసుకుని రమ్మని వ్రాసిన ఉత్తరం ....నాన్న పేరు కనిపిస్తుందని ఇలా ఫోటో తీసా ... ఎంత బాగుందో కదా నాన్న చేతివ్రాత ✍️)

Thursday, June 14, 2018

కానీ ఇప్పుడు , ఇంత జీవిత కాలం తర్వాత,


అవి నేను రెండవ తరగతి చదువుతున్న రోజులు .....అందుకే ఓ రెండు విషయాలు గుర్తున్నాయనుకుంటా ......
ఒకటి ....ఒక చిన్న పుస్తకాల సంచిలో ఒక మట్టి పలక(తర్వాత ప్లాస్టిక్ పలకలు కొనుక్కున్న గుర్తు),మట్టి బలపం,రెండవ తరగతి పుస్తకం వేసుకుని .....కొన్నిసార్లు లాగు,చొక్కా(ఎందుకు వేసుకునేదాన్నో గుర్తులేదు, బహుశ జేబులో చిరుతిళ్ళు పెట్టుకోవచ్చని అనుకుంటా) వేసుకుని మా ఇంటికి కనుచూపు దగ్గరలోనే ఉన్న బడికి(పేచీ పెట్టకుండా) వెళ్ళడం .....
రెండవది ....మా నాన్న కూడా అదే బడిలో ఉపాధ్యాయునిగా ఉద్యోగ బాధ్యతలు నిర్వర్తించడం ......
నాన్న బాధ్యతలు నాన్నకుంటే ,నా బాధ్యతలు నాకు ఉండేవి .....
రోజూ అవుట్ బెల్(విరామం కోసం) కొట్టినప్పుడు ...నాన్న దగ్గరకు వచ్చి డబ్బులు అడిగి తీసుకుని ...నువ్వుల జీడీలు(ఇవి నాకు చాలా ఇష్టం),పప్పు ముద్దలు,మరమరాల ముద్దలు ..ఇలా ...అక్కడ ఏం ఉంటే అవి కొనుక్కుని తినడం ....,ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు నాన్న భుజం మీద కూర్చుని మహారాణిలా ఇంటికి రావడం....., ఇవాళ ఎత్తుకోలేను ....నడవమంటే ....నాన్న వేలు పట్టుకుని నడవడం …., ఇంటికి వచ్చాక నాన్న వడిలో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పడం ….ఇలా ఎన్నో బాధ్యతలు....అన్నిటికంటే నాకు బాగా గుర్తున్న బాధ్యత ....వేమన శతకం, సుమతీ శతకం లోని పద్యాలను రోజుకొకటి చక్కగా నేర్చుకుని నాన్నకు అప్పజెప్పడం .....
సాయంత్రం ఆరుబయట చల్లని వేళలో ...., "ఏదమ్మా(నన్ను "లక్ష్మి" అని స్పష్టంగా పిలిచేవారు నాన్న......నా అసలు పేరు మహాలక్ష్మి అని పెడితే ......స్కూల్ లో ఏ లక్ష్మి రాయాలో గుర్తురాక .....ఏదో ఒక లక్ష్మి అని, శ్రీలక్ష్మి అని రాసేసారు అని.....తలచుకున్నప్పుడల్లా నవ్వొస్తూ ఉంటుంది ....) ఇవ్వాళ ఏం పద్యం నేర్చుకున్నావో చెప్పు" అంటూ అడిగేవారు .....
నాన్న నన్ను మెచ్చుకోవాలంటే ఒక్క తప్పు కూడా లేకుండా పద్యం చెప్పాలని నాకు బాగా గుర్తుండేది .....పద్యం చెప్పడం పూర్తయ్యాక…, ఒక్క తప్పు లేకుండా చెప్పినందుకు ....…, స్పష్టమైన ఉచ్చారణకు మెచ్చుకునేవారు ...అంతే కాకుండా అర్ధం కూడా వివరించేవారు ......
నాకింకా లీలగా గుర్తు .....ఒకసారి ....."పుత్రోత్సాహము తండ్రికి పుత్రుడు జన్మించినపుడు కాదు .....జనులా పుత్రుని కనుగొని పొగడంగ నాడు కలుగును సుమతీ" అనే పద్యం అర్ధం చెప్పినప్పుడు అడిగాను ......."నాన్నా, పుత్రోత్సాహము అనే ఎందుకు రాసారు .....పుత్రిక గురించి ఎందుకు రాయలేదు ?!" అని ......"పద్యం లో పుత్రుడినే ఉదాహరించినా అర్ధం ఇద్దరికీ వర్తిస్తుందమ్మా " నాన్న చెప్పడం గుర్తు ........ ఎందుకో ఈ ఒక్క విషయంలో ఇప్పటికీ సంతృప్తి లేదు ..
నాన్న దగ్గర ఉన్న (సిరా పోసుకుని రాసుకునే) పెన్నులంటే అప్పట్లో నాకు చాలా సరదాగా ఉండేది .... బ్లూ కలర్ ,రెడ్ కలర్ సిరా బుడ్లు(Ink Bottles) ఉండేవి ఇంట్లో ......కలంలో సిరా అయిపోగానే ఇంకు పిల్లర్ తో ఇంకు తీసుకుని నింపుకోవాలి .....అది కూడా సరదాగానే ఉండేది .....ఒక్కోసారి పాళీ(Nib) సరిగా పడకపోతే నోటితో సరిచేయాలని ప్రయత్నించి పొరపాటున నోటినిండా సిరా పీల్చి రంగులలో మునిగిన నోటిని చూసుకోవడం కూడా సరదానే ....
అప్పట్లో ఓ రోజు నాన్న కొత్తగా ఒక పెన్ను కొనుక్కొని వచ్చారు .....నాకిప్పటికీ ఆ పెన్ను గుర్తుంది ......నలుపు రంగు పెన్ను ....దాని మీద తెల్లటి చారలు .....ఎంత అందంగా కనిపించిందో ......ఆ పెన్ను నాకు కావాలనే ఆశ కలిగింది .....కానీ ఎలా ..... పెన్నుతో రాసే వయసు కాదు ......అయినా అడిగా ....
"ఇది చిన్న పిల్లలకు ఇవ్వకూడదు .. పిల్లల పరీక్ష పేపర్లు దిద్దడానికి తీసుకుని వచ్చాను ...కుదరదు" అన్నారు నాన్న ....
సరే అప్పటికి మర్చిపోయాను ....
తర్వాత ఒకరోజు స్కూల్ లో నేను తరగతిలో ఉన్నాను ......మా క్లాసు టీచరు రామకోటయ్య మాష్టారు .....నాన్నకు మంచి స్నేహితులు కూడా .....
పక్క క్లాసులో నాన్న ఉన్నారు .....ఎందుకో గుర్తులేదు …నేను నాన్న దగ్గరకు వెళ్లి మళ్లీ ఆ పెన్ను చూసి ఒక్కసారి కావాలని పేచీ పెట్టాను .....కుదరదన్నారు ....నేను కూడా ఇంకా మొండికేసాను ......
నాన్నకు ఎప్పుడూ కోపం రాదు ....అదీ మా మీద అస్సలు రాదు .....ఆ క్షణంలో నేను పెట్టిన పెచీకి నాన్నకు విపరీతమైన కోపం వచ్చింది .....అక్కడే ఒక బెత్తం(స్టిక్) ఉంది .....అది తీసుకుని నాన్న నన్ను "కుదరదని చెబుతుంటే పేచీ పెడతావా" అంటూ ఒక్కటిచ్చారు ......నాన్నతో నేను దెబ్బలు తినడం నాకు గుర్తున్నంతవరకు అదే మొదటిసారి, చివరిసారి ......ఆ భయంలో నా లాగు తడిసిపోవడం కూడా నేను గమనించలేదు .....వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ బయటికొచ్చాను ...రామకోటయ్య మాష్టారు నేను ఏడవడం చూసి ....ఏం జరిగిందో గ్రహించి .....ఇంటికి వెళ్లి బట్టలు మార్చుకుని రా పో అని ఇంటికి పంపించారు .....ఏడుస్తూ ఇంటికి వెళ్ళాను .....ఏం జరిగింది అని అడిగింది మా అమ్మ ....ఏడుస్తూనే చెప్పాను........నువ్వు బడికెళ్ళి ఇలా పేచీలు పెడతావా అని మా అమ్మ ఇంకో నాలుగు తగిలించింది .....బట్టలు మార్చి .....బడికి వెళ్ళమని పంపించింది ........
అయితే బడికి వెళ్ళడానికి మనస్కరించక అక్కడే ....బడికి ఇంటికి మధ్యలో తుమ్మచెట్లు దగ్గర అలిగి కూర్చుండి పోయాను .....అలిగి ఉండటం అయితే ఉన్నాను కానీ ....ఎంత సేపని అక్కడ ఉంటాను ..... కొమ్మలకున్న ఆకులన్నీ కోసి కుప్పలు పోయడం మొదలు పెట్టాను ......అలవాటు లేని పని …కాసేపు చేసాక విసుగు పుట్టింది కానీ అలక తగ్గలేదు .....దారిన పోయేవాళ్ళందరూ ఆగి ...."పంతులు గారమ్మాయివి కదూ .....ఇక్కడేం చేస్తున్నావు ...ఇంటికి పో ...." అనడం మొదలు పెట్టారు ....
ఆకులన్నీ అయిపోయాక కొమ్మలు విరిచేసాను .....అయినా కోపం తగ్గలేదు .....అలా అలా జరుగుతూ మరో చెట్టు దగ్గరకు వెళ్ళా ...... అప్పుడు కనిపించింది అక్కడ, చుట్ట చుట్టుకుని ....గోధుమ రంగులో ...చచ్చిందా బ్రతికిందా అనే అనుమానం కలిగిస్తూ పడుకుని నిద్రపోతున్న ఒక పాము ......(మా ఊర్లొ ఉండేవి అన్ని త్రాచులే.....బురద పాములు సరదాగా చూసిపోవడానికి కూడా రావు .... ) నాకు కాళ్ళు వణికి పోయాయి ....చప్పుడు చేస్తే పాముకి ఎక్కడ మెలకువ వస్తుందో అని .....మెల్లగా అడుగులో అడుగేస్తూ కొంత దూరం నడిచి .....ఆ తర్వాత పరుగే పరుగు ఇంటికి ......ఇంటికొచ్చాక ఎవరితో మాట్లాడకుండా అరుగు మీద ...కుర్చుని ....తర్వాత చీకటి పడ్డాక ....మెల్లగా ఇంట్లోకి వచ్చి కూర్చున్నా ......
సాయంత్రం అందరూ భోజనాలు చేసే సమయం .....నాన్న నన్ను పిలిచారు ....తన వడిలో కుర్చోబెట్టుకున్నారు ......"అలా క్లాసులో కొచ్చి పేచీ పెట్టొచ్చా ....తప్పు కదూ ...." అని ఓదార్చి ....అన్నం కలిపి నోట్లో పెట్టారు ....బడిలోకి రాకుండా,ఇంటికి రాకుండా అలా వెళ్ళడం తప్పు కదూ అన్నారు .... మళ్లీ వెక్కిళ్ళు గుర్తొచ్చాయి …..అలా ఎప్పుడూ చెయ్యకూడదు అన్నారు ..... అలా చేయడం పొరపాటేనని తలూపి నాన్న గుండెలపై వాలిపోయి నిచ్చింతగా నిద్రపోయా .......
కానీ ఇప్పుడు , ఇంత జీవిత కాలం తర్వాత, అదే వెక్కిళ్ళతో నాన్నకు చెప్పాలనుంది ..... అలా పేచీ పెట్టడం పొరపాటు కానే కాదనీ .....నేనలా చేసి ఉండకపోతే , మీ ఒడిలో ఉన్న"ఓదార్పు” ...... మీ గుండెలపై వాలినప్పుడు ఉన్న “నిశ్చింత” ....నాకెప్పటికీ దొరికి ఉండేవి కావని ...... అసలు ఆ పదాలకు అర్ధమే తెలిసి ఉండేది కాదని......, ప్రపంచంలో ఎక్కడ వెదికినా ...ఎవరిని అడిగినా ..... దొరకవని తెలిసే, అప్పుడు మీరు నాకిచ్చారు అని ......!!
(అప్పటి నాన్న ఫోటో .....నిలబడిన వ్యక్తులలో ఎడమవైపు నుండి మొదటి వ్యక్తి ....అప్పటి ఫోటో అందించిన Siva Jasthi గారికి థాంక్స్ .....)
(Note : Wrote and published on June 14, 2014)

Wednesday, May 23, 2018

ప్రపంచం అంతా మనల్ని అపార్ధం చేసుకున్నప్పుడు ....

మిత్రులతో నా మనసులోని కొన్ని స్పందనలు ...... 
===================================
ప్రపంచం అంతా మనల్ని అపార్ధం చేసుకున్నప్పుడు ....ఎవరైతే మనల్ని అర్ధం చేసుకుంటారో వాళ్ళే మన ఆత్మీయులు అని .... 
ప్రపంచం అంతా మనల్ని తప్పు చేశావని నిందిస్తే ....ఎవరైతే మనం చేసిన పనిని సమర్ధిస్తారో వారే మన ఆత్మ బంధువులు అని ..... 
ప్రపంచం అంతా మనల్ని చెడ్డ వాడని వెలివేస్తే ....ఎవరైతే మనల్ని అక్కున చేర్చుకుని ఆదరిస్తారో వాళ్ళే మన మనసైన వాళ్ళని ..... 
మనం అనుకుంటూ ఉంటాం .... 
నాకు ఎదురైన సంఘటనలలో , సందర్భాలలో... నా జీవితం కూడా ....కొందరు వ్యక్తులను.. నాకు ఆత్మీయులుగా ,ఆత్మ బంధువులుగా , మనసైన వారిగా ...నాకిచ్చింది ....అందుకు నాజీవితానికి మనఃపూర్వక కృతజ్ఞతలు ...  
వారితో నా జీవితం అలా ఏ లోటూ లేకుండా సాగిపోతూ ఉన్నా కూడా .....అప్పుడప్పుడు నా ప్రవర్తన అలాంటి వారికి కూడా కోపం తెప్పించిన సందర్భాలు ....నా మీద అసహ్యం కలిగించిన సందర్భాలు ....నేను అర్ధం కాని సందర్భాలు ఉన్నాయి ....   
అప్పుడు మాత్రం ...."తప్పనిసరై ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నాను ....మీకు నచ్చినట్టుగా ప్రవర్తించ లేనందుకు మన్నించండి ...." అని మనసులోనే అనుకుంటా ...  
జీవితంలో వాళ్ళు ఎప్పటికైనా అర్ధం చేసుకుంటారని ఆశిస్తూ ఉంటా .... 
----------------------------------
నా జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన వ్యక్తి .....ఈ మధ్య ....నన్ను, నా ప్రవర్తనను అర్ధం చేసుకుని .... నా చర్యలను సమర్ధించి ....నన్ను అక్కున చేర్చుకుని ...ఆ విషయాన్ని నాతో పంచుకుని .......,,,,,,,,,,,,
.... ...నాకు మరింత ప్రియమైన వ్యక్తిగా దగ్గరై ....నన్ను తన ప్రియమైన వ్యక్తిగా దగ్గర చేర్చుకున్న .... సంఘటన ఒకటి జరిగింది ....   
------------------------------------------
"ఫలానా వాళ్ళు నీకు అన్యాయం చేస్తున్నారు ....అని తెలిసీ భరించావు ....
నీ సొంత వాళ్ళనే నీకు దూరం చేస్తున్నారు ....వాళ్ళ బుద్ధులే వాళ్లకు అప్పచెప్పి .... బుద్ధి చెప్పు అని , నీ ప్రాణ స్నేహితులే నీతో చెప్పినా ....నవ్వుతూ అది నా మనస్తత్వం కాదన్నావు ....
నువ్వు కూడా కొందరిలా నటించు ....ప్రయోజనాలు పొందొచ్చు .....నీకు చెందాల్సిన ప్రయోజనాలు వాళ్ళకి చెందుతున్నాయి .......అని ఆత్మీయులే చెప్పినా ....నటిస్తే వచ్చే ప్రయోజనాలు నాకు అవసరం లేదన్నావు ...
నా అనుకున్న వాళ్ళే నీ వెనక గోతులు తవ్వుతుంటే ...తవ్వుకోనీ అని వాళ్ళ మనస్తత్వం చూసి జాలి పడుతూనే .....నీ భవిష్యత్తుకు బాటలు నిర్మించుకున్నావు ....
కొన్ని సందర్భాల్లో నేను కూడా నిన్ను అపార్ధం చేసుకున్నాను ....ఎందుకు అందరిలా నువ్వు కాస్త నటిస్తే ....నువ్వు కోరుకుంది నీ కాళ్ళ ముందు ఉంటుంది కదా ....అని ....
ఇప్పుడు నీ ఉన్నతమైన వ్యక్తిత్వం నాకు అర్ధమైంది ....
నువ్వు నటించి ఉంటే 'నువ్వు నువ్వు కాదు'....'నటించకపోవడమే నువ్వు' అని .....నిన్ను నువ్వు కోల్పోకపోవడమే నువ్వు అని ....
అది కోల్పోయి ....మా దృష్టిలో ప్రయోజనాలు అనుకున్న ప్రయోజనాలు పొంది ఉంటే ...ఈ రోజు నువ్వు ఇంత సంతోషంగా ఉండేదానివి కాదు .....నిన్ను నువ్వు కోల్పోకుండా ఉండడం వలెనే ఇంత సంతోషంగా ఉండగలుగుతున్నావు అని ....
వాళ్లకు నీకూ వ్యక్తిత్వంలో తేడా ఇప్పుడు నాకు తెలుస్తుంది ....నా దృష్టిలో నీ వ్యక్తిత్వం ఎంతో ఉన్నతంగా కనిపిస్తుంది ....
నిన్ను చూసి నేను నేనులా ఎలా ఉండాలో నేర్చుకున్నాను ....నేను నేనులా ఎలా ప్రవర్తించాలో నేర్చుకున్నాను .....థాంక్స్ "
అంటూ ఆ వ్యక్తి చెప్పడం ముగించాక ....,,,,,,,,(నిజంగా ఆ వ్యక్తి అన్న మాటలే ఇక్కడ చెప్పాను ....)
----------------------------------------
"థాంక్స్ ....మీరు నన్ను అర్ధం చేసుకుంటారని నాకు తెలుసు ....మీ అంతట మీరే అర్ధం చేసుకోవాలని నేను ఆశించా ...జీవితంలో ఎప్పటికైనా జరుగుతుంది అనుకున్నా ....ఇంత త్వరగా ఆ రోజు వస్తుందని మాత్రం అనుకోలేదు ...." సంతోషంగా చెప్పా ....
ఇలా నాతో అన్నది ఎవరో కాదు ....నా పెద్ద కూతురు ....   

(Note: Wrote and published on May 23rd 2016)

కొందరిలో ఉన్న క్రూరత్వాన్ని మనం క్రూరత్వం తోనే ఎదుర్కోవాలి ...

కొందరిలో ఉన్న క్రూరత్వాన్ని మనం క్రూరత్వం తోనే ఎదుర్కోవాలి ...
కొందరిలో ఉన్న సాధు స్వభావాన్ని సాధు స్వభావంతోనే పలకరించాలి ....
ఇది మనం చిన్నతనం నుండి అలవాటు చేసుకున్నాం ....అదే మనుగడకు అవసరం అనుకుని ....🤔
----------------------
కానీ ....మనిషి సహజ గుణం అది కాదు ....🙅‍♀️
ఇతరుల్లో ఉన్న క్రూరత్వాన్ని కూడా మన సాధు స్వభావము తోనే పలకరించాలి .....ఇది మనిషి లో ఉన్న సహజ గుణం...😍
అలా పలకరించాలి అంటే ....??!!
మనలో మనుగడకోసం పెంపొందించుకున్న క్రూరత్వాన్ని రూపుమాపాలి ....🙅‍♀️
అది అనుకున్నంత సాధ్యమే అనుకుంటాం ....రాతల్లో , మాటల్లో ....
కానీ చేతల్లోనే....??😜
నేనేమంటానంటే ....,, కొందరిలో ఉన్న క్రూరత్వాన్ని - మనలో ఉన్న సాధు స్వభావంతో పలకరించాలంటే ...కొన్నిసార్లు కుదరదు ....😥
వాళ్ళల్లో ఉన్న క్రూరత్వం మోతాదుని బట్టి ....మనలో ఉన్న సాధు స్వభావం ఉనికిని కోల్పోయే ప్రమాదం ఎదురుకావచ్చు ....🤔
ఉదాహరణకు ....వాళ్ళల్లో 200 శాతం క్రూరత్వం ఉందనుకోండి ....మనం 100 శాతం సాధు స్వభావం తో పలకరిస్తే ఏ మాత్రం వాళ్ళ మీద ప్రభావం చూపించదు... 🙅‍♀️
అలాంటప్పుడు ....మనలోని సాధుస్వభావం ఉనికి కోల్పోతుంది ....ఆ పలకరింపులు క్రూరత్వాన్ని ఏ మాత్రం మార్చలేవు ....🤔
అలాంటప్పుడు ఏం చేయాలి ....??!!🙆‍♀️
వాళ్ళను పలకరించే తీరాలి అన్నప్పుడు ....,, కాసేపు మన సాధు స్వభావాన్ని పక్కన పెట్టి ....క్రూరత్వాన్ని ఆహ్వానించాలి ....అయితే అది మన సాధు స్వభావాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఉపయోగించాలి తప్ప ....ఎదుటివాళ్ళ క్రూరత్వాన్ని ఎదుర్కోవడానికి ఉపయోగించకుండా జాగ్రత్త పడాలి ....🙇‍♀️
ఆ క్రూరత్వం పదునైంది , ఆరోగ్యకరమైనది , తెలివైనది, ముఖ్యంగా సాధు స్వభావం మీద ప్రేమ ఉన్నది అయి ఉండాలి .....కత్తిని కొందరు మనుషుల్ని చంపడానికి వాడితే ....కొందరు కూరగాయలు కోసుకోవడానికి వాడతారు అన్నట్టు ....🤔
అలాంటి సమయాల్లో ....ఇంకా ఇంకా ఇంకా ...మనలో తిష్ట వేసుకున్న సాధు స్వభావం కొన్నిసార్లు మనల్ని వణికిస్తుంది ....క్రూరత్వానికి భయపడి ....😥
పిల్లలు దగ్గు మందు వేసుకోమంటే భయపడి దాక్కున్నట్టు ....దాక్కుంటుంది ....😥
కానీ దగ్గు మందు వేసి ...పిల్లలను కాపాడుకుంటాం కానీ ....భయపడుతున్నారని వదిలేస్తామా ....🤔
ఇదీ అంతే....👍
క్రూరత్వాన్ని ఆహ్వానించే తీరాలి ...కొందరిలో ఉన్న క్రూరత్వాన్ని పలకరించడం కోసం ....మనలో ఉన్న సాధు స్వభావాన్ని బ్రతికించుకోవడం కోసం ....!😍

Thursday, May 10, 2018

గుంపులు గుంపులుగా రామచిలకలు వేపచెట్టు మీద వాలి


సాయంత్రం ఆరు గంటలయిందంటే ఆరుబయట అందరి ఇళ్ళ ముందు లాగే మా ఇంటి ముందు కూడా మంచాలు వేసుకునేవాళ్ళం ..... గుంపులు గుంపులుగా రామచిలకలు వేపచెట్టు మీద వాలి, చేస్తున్న
అల్లరి చూడాలంటే రెండు కళ్ళు సరిపోయేవి కావు ....చక్కనమ్మ చిక్కినా అందమే అన్నట్టు ...వాటి ముక్కులతో పాలుగారే లేత వేపకాయలన్ని ముక్కలు ముక్కలు చేసి, అప్పుడే శుభ్రం చేసిన వాకిలి నిండా చల్లినా రవ్వంత కోపం కూడా రాదెందుకో .....ఎంత అందంగా అల్లరి చేస్తున్నాయో చూసి ఆస్వాదించడం తప్ప ....."కడుపునిండా పాలు తాగి తల్లి ఒడిలోనుండి తొంగి చూసే పసిపాప కొంటె చూపు చిలకలదైతే .....,బిడ్డకు కడుపునిండా పాలిచ్చి.....ఇంక ఒడిలోనుండి కిందకు దిగివెళ్ళవా అనే తల్లి మందలింపు చూపులు మావయ్యేవి ....."
వాటి అల్లరి సద్దుమణిగే సమయానికి కడుపులో ఆకలి అల్లరి చేయడం మొదలు పెట్టేది ......మా నాయనమ్మ పొలం నుండి తెచ్చిన గోంగూర, పచ్చడి చేయడం అమ్మ మొదలు పెట్టింది అని ,అప్పటి వరకు ఆగాలని, అల్లరి చేస్తున్న ఆకలికి తెలిసేది కాదు ....కాదు కాదు ....తెలియనట్టు నటించేది .....ఆనక నక నక లాడిపోయేది.....
పొయ్యిమీద అప్పటికే ఉడికిన అన్నం "రా నన్ను వడ్డించుకో" అని వేడి వేడిగా ఒక చూపు చూసేది .....ఇక ఆగడం సాధ్యమా ...?! 
గుంటూరు తెల్ల గోంగూర,పచ్చిమిరపకాయలు ,కాస్త వెల్లుల్లి ,ఒక రెమ్మ కరివేపాకు ,కాస్త కళ్ళు ఉప్పు, రోట్లో వేసి రోకలిబండతో నూరుతుంటే .....నేను పళ్ళెంలో అన్నం పెట్టుకుని వచ్చి ...."అమ్మా తొందరగా కాస్త పచ్చడి వెయ్యమ్మా" అని అడిగేదాన్ని .....
"రోట్లో పచ్చడి వెయ్యకూడదు ....తిరగమోత కూడా పెట్టాలి ....కాసేపు ఆగు" అనేది అమ్మ.....
ఆ కాస్త సమయంలో ....రోటినిండా పచ్చడి వేసి ,కాస్త కూడా పక్కకి పడిపోకుండా,కళ్ళల్లో పడకుండా ఎలా నూరుతుందా అని ....గమనిస్తూ ఉండేదాన్ని .....ఇంతకు ముందు నేను చేసిన ప్రయోగాలలో కళ్ళల్లో కాస్త పడేసుకుని ....కెవ్వుమని కేకలు పెట్టి ,ఒంటినిండా చిందించుకుని ...."నా వల్ల కాదమ్మా"అని పరుగులుపెట్టిన అనుభవం నాది మరి ...... అమ్మ,అమ్మ పని.. ఇప్పటికీ నాకెప్పుడూ అద్భుతమే ....
గోంగూర పచ్చడితో ,ఆరుబయట మంచం మీద కూర్చుని,రేడియో లో వచ్చే పాటలు వింటూ,వెన్నెలను ఆస్వాదిస్తూ అన్నం తినడం మరువలేని ఒక చిన్ననాటి అనుభూతి ....సరే అదలా ఉంచితే ...
6నెలల క్రితం ....
ఇండియా వచ్చినప్పుడు అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళాను ....ఎప్పుడూ నేనెప్పుడు వస్తున్నానో ముందుగా అమ్మకు చెప్పను ....ఊహించకుండా వెళ్లి అమ్మ కళ్ళల్లో ఆశ్చర్యం ,ఆనందం చూడడం నాకిష్టం .....కానీ విచిత్రం ఇప్పటివరకు ఆనందమే తప్ప ఆశ్చర్యం కనిపించకుండా చేసి ,ఆ ఆశ్చర్యం నాకే ఇచ్చేస్తుంది అమ్మ....నన్నెప్పుడూ అమ్మ అతిధిగా భావించదు,ఏదో లేదని కంగారు పడదు ..... అప్పటికప్పుడు నాకిష్టమైనది ఏదైనా చేసిపెట్టగల శక్తి అమ్మ సొంతం ..... 
ఇదివరకటి ఇల్లు వాస్తు సమస్య ఉందని ఎవరో చెబితే ఆ ఇల్లు పడేసి ....కనుచుపుమేరలోనే మాకున్న మరొక స్థలంలో ఇల్లు వేసుకుని ఉంటుంది .....ఆ వేపచెట్టు కూడా లేదనుకోండి ......
కారుదిగి ఇంటి ముందుకు రావడంతోనే ....కాళ్ళు కడుక్కోవడానికి నీళ్ళిచ్చింది.....అలా కాళ్ళు కడుక్కుని బయట ఉన్న మంచం మీద కాసేపు విశ్రాంతిగా పడుకుని ఆకాశం వంక చూసాను ....ప్రపంచంలో ఎక్కడా నాకు ఆకాశం వంక చూడాలనిపించదు ....మా ఇంటిముందు మంచం మీద పడుకుని చూసేదే ఆకాశం అని నాకు గట్టి నమ్మకం ...ఆ మేఘాలు చూడగానే ...చిన్ననాటి నేస్తాలు కనిపించాయని మనసు మురిసిపోతుంది ......
అక్కడున్న సూర్యుడు,చంద్రుడు మా దేశం వాళ్ళే ...మా ఊరు వాళ్ళే అనే మతిలేని వాదన నాది ....
నేను ఈ ఆనందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ ఉండగానే ....అంతరాయంలా అమ్మ పిలుపు ....."ఒకసారి ఇంట్లోకి రామ్మా "అంటూ ...
"ఎందుకమ్మా " అడిగాను ...లేచి వెళ్ళడానికి బద్దకిస్తూ .....(అసలు అమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళగానే ఎందుకో బద్దకానికే బద్దకంగా అనిపిస్తుంది .....)
"గారెలు తిందువుగాని రామ్మా ...."పిల్లలకు చేసిపెట్టడం ఇంత ఆనందం కలిగిస్తుందా ....అనిపించేలా అమ్మ పిలుపు .....(అన్నట్లు అమ్మ గారెలు చేస్తే రోట్లో పిండి రుబ్బి చేయాల్సిందే ...ఆ రుచే వేరు ....)
"ఇక్కడకు తీసుకుని రామ్మా ....." ఆరుబయట తినే ఆనందం కోసం ఎదురు చూస్తూ నేను 
"అందరి కళ్ళూ ఇటే.....దిష్టి పెడతారు ....ఇంట్లోకిరా ....." (అప్పటికే నాకు దిష్టి తీయడం అనే కార్యక్రమం చాలాసార్లు పూర్తి చేసినా కూడా.....)
"ఉహు నేను ఇంట్లోకి రాను ....." మొండిగా నేను ....
"చెప్తే వినరు కదా ....."కోపం +విసుగు కలగలిపిన నిస్సహాయత ....."రా ఇంట్లోకి "మళ్లీ గద్దింపు ....
"అయితే ...నాకు ఏమీ వద్దు ఫో,నేను తినను ....." అలగటం అనే విషయం అప్పుడే గుర్తొచ్చిందా అన్నట్టు .....
"ఉష్ ....పిల్లలు చెప్పిన మాట వినరు కదా ....." కక్కలేని కోపంతో అమ్మ.....
అలవాటైన అమ్మ కోపం ఎంతసేపు ఉంటుందిలే అనే ధీమాతో కూడిన నవ్వు నాలో ....
తర్వాత హాయిగా గారెలు ఆస్వాదిస్తూ నేను....నా అలకను సంతృప్తి పరుస్తూ అమ్మ ......
ప్రపంచంలో నాకు అలిగే అవకాశం అమ్మ దగ్గరే .....నా అలకను భరించే శక్తి అమ్మకే సొంతం ......
కడుపునిండా పాలు తాగి తల్లి ఒడిలోనుండి తొంగి చూసే పసిపాప కొంటె చూపు నాదైతే.....,బిడ్డకు కడుపునిండా పాలిచ్చి.....ఇంక ఒడిలోనుండి కిందకు దిగివెళ్ళవా అనే తల్లి మందలింపు చూపులు అమ్మవయ్యేవి.....!!
అమ్మ ...ఇల్లు,వేపచేట్టులా నాకు కనిపిస్తే .....నేను ..అమ్మకు చిలకమ్మలా కనిపిస్తాను ఎప్పటికీ మా బంధం ఇలాగే ఉండాలని కోరుకుంటూ .....
మాతృ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలతో .............
(ఫోటో ....మా ఊరు లోకి వెళ్లేదారి ....)


(Note: Wrote and published on May 10th 2014) 

Monday, May 7, 2018

లక్ష్యం అంటే నిర్వచనం ఏమిటి ...???!!

లక్ష్యం అంటే నిర్వచనం ఏమిటి ...???!!! 🤔
లక్ష్యం ఎలా ఉండాలి ...??!! 🤔
లక్ష్యం - మనం ఒక లక్ష్యం ఏర్పరచుకుంటే ....
అది సాధించడం కోసం ఎంతగా కృషి చేయాలంటే .....
ఆ లక్ష్యం కూడా ..తనను తాను చూసుకుని ...నేను ఇంత కష్టమైనా దాన్నా ....నేను ఇంత ఆటంకపరురాలినా....కాస్త తెలికైపోతే ఎంత బాగుండు ...ఏ ఆటంకాలూ సృష్టించకుండా ఉంటే ఎంత బాగుండు ....అని విచారించే అంతగా 
కృషి చేయాలి ....
😍
లక్ష్యం - పుడితే నేను మళ్లీ లక్ష్యం లాగే పుట్టాలి ...అదీ మన దారిలోనే ఎదురవాలి అని తనకు తానే లక్ష్యం ఏర్పరచుకునేలా కృషి చేయాలి ....
😍
లక్ష్యం - లక్ష్యాన్ని చూసి ....కృషి ,పట్టుదల ,సంకల్పం ...నీకోసం మేం ఎంత కష్ట పడుతున్నమో చూడు , ఏ జన్మలోనో నీకు రుణపడినట్టు ....అని కక్ష్య పెంచుకునేలా కృషి చేయాలి ....
😍
లక్ష్యం - మనం ఆ లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడం చూసి ....మరి కొందరు మన చుట్టు పక్కల వాళ్ళు అదే లక్ష్యం చేరుకోవాలని ప్రయత్నించాలి ....
😊
లక్ష్యం - అనుకున్న లక్ష్యం చేరుకున్నాక .... మళ్లీ అదే లక్ష్యాన్ని నిర్దేశించుకుంటే నేను చేరుకోగలనా ....సాధించగలనా ...అని భయం వేయాలి .....🤔
లక్ష్యం - ఎవరైనా మనం సాధించిన ఫలితం మీద దృష్టి సారించడానికి సాహసించాలి తప్ప ....మనం చేసిన కృషి తలచుకోవడానికి సాహసించకూడదు ...🙅‍♀️
లక్ష్యం - మనం సాధించిన లక్ష్యం ....మళ్ళీ మనం నిర్దేశించుకుంటే ....సాధించడం మనకు అసాధ్యం కావాలి ...😥
😍.........అదీ లక్ష్యం అంటే ....లక్ష్యాన్ని సాధించడం అంటే ........😍