Tuesday, May 28, 2019

చుట్టుపక్కల మనుషుల్ని భరించడం అనేది ...

(గమనిక : ఎప్పటిలాగే అన్ని గమనికలూ అందరికీ వర్తిస్తాయి ...ఎవరి మనో భావాలకూ నేను బాధ్యురాలిని కాను ....)
======================
చుట్టుపక్కల మనుషుల్ని భరించడం అనేది ....రాబోయే రోజుల్లో ...భవిష్యత్తులో ....మనం ఎదుర్కోబోయే అత్యంత క్లిష్టమైన సమస్య కాబోతుంది అని, ప్రస్తుత జీవితంలో జరిగే సంఘటనలు అనుక్షణం హెచ్చరిస్తున్నాయి ..అని నా అనుమానం ....
దాని నుండి మనల్ని మనం ఎలా రక్షించుకోవాలి ....??!!
ఎలా మన శరీరాన్ని మన మెదడుని ఎదుటివారికి అనుసంధానించకుండా మనతో మనం ఉంచుకోవాలి??!! 🤔అనేది మనసుని తొలిచేస్తున్న ప్రశ్న ....
...........................
ఏమిటి మనుషుల్ని కూడా భరించకుండా ఎలా ఉంటాం అనే అనుమానం మనకు రావచ్చు ...
ఇక్కడ మనుషుల్ని భరించడం ఎప్పుడంటే ....,,అన్ని సమయాల్లో కాదు ....
వాళ్ళ బ్రతుకు వాళ్ళు బ్రతుకుతున్నప్పుడు వాళ్ళతో మనకే సమస్యా ఉండదు ....భరించాల్సిన అవసరమే లేదు ....
అదే మనుషులతో మనం,
కలిసి బ్రతకాల్సి వచ్చినప్పుడు ,
కలిసి నడవాల్సి వచ్చినప్పుడు ,
కలిసి స్నేహం చేయాల్సి వచ్చినప్పుడు ,
కలిసి ప్రయాణం చేయాల్సి వచ్చినప్పుడు,
తప్పనిసరిగా సందర్భానికి తగినంత.. ఒకరినొకరం ...అర్ధం చేసుకోవాలి ...సహకరించాలి ....వెంటనే స్పందించాలి ...
ఇందులో ఏది లోపించినా ....మనం ఒకరినొకరు భరించాల్సి వస్తుంది ....ఈ భరించడం అనేది రాబోయే రోజుల్లో మనకు ఎదురయ్యే అతిపెద్ద సమస్య ....
ఇది ఎలా అధిగమించాలో అన్వేషించే ముందు ఇది సమస్య ఎందుకయిందో...ఎలా అయిందో తెలుసుకోవాలంటే .....నా నిన్నటి జీవితంలోకి నేను ఒకసారి తొంగి చూసుకోవాలి ....(నిన్నంటే నిన్న కాదు ...ఆదివారం మొదలుపెట్టా వ్రాయడం ....ఇప్పటికి పూర్తయింది ....)
ఆసక్తి ఉన్నవాళ్లు ఓసారి నాతో రావచ్చు ...
------------------------------------
శనివారం ...
సమయం తొమ్మిదిన్నర అయి ఉండొచ్చు .....
సుప్రభాతవేళ ... మెలకువ వచ్చాక ....టైం ఎంతయిందో చూద్దాం అని పక్కనే ఫోన్ ఎక్కడుందో తడిమి చూసి నిద్రకళ్లతో టైం ఎంతయిందో చూసా ...తొమ్మిదిన్నర ....హాయిగా అనిపించింది ...నిద్ర సరిపోయింది ఇక లేవొచ్చు అనిపించింది ....
అర్జెంట్ గా అటెండ్ అవ్వాల్సిన మెసేజ్ లు ఎవరిదగ్గరనుండి అయినా ఉన్నాయా ఫోన్ లో అని చెక్ చేశా ....లేవు ....ఫోన్ పక్కన పడేసి ....లేచి మొహం కడుక్కుని ఫ్రెష్ అయిపోయి మా వారిని విష్ చేసి "కాఫీ తాగుదామా" అడిగా ....
"కాఫీ పెట్టమంటావా " అడిగారు ....
మొహమాటం లేకుండా "పెట్టండి" అని చెప్పా ....
అంతలో నా కూతురు కూడా కాఫీ అడిగింది ....సరే అందరికీ కలుపుతా అన్నారు ....
పాలు వేడి చేసే గాప్ లో మావారు నాకు, తను పొద్దున్నే పవన్ కళ్యాన్ మీద చేసిన వీడియో గురించి చెప్పారు ....
ఓహ్ ....ఇంకా వీడియోస్ చేస్తూనే ఉన్నారా ....అడిగా ఆశ్చర్యంగా ...
అంటే ఎన్నికల ఫలితాల తరువాత ఈ వీడియోలు గట్రా ఆపేస్తారేమో అనుకున్నా ....అందుకని అలా అన్నా ....
"అంటే ....ఏం లేదు ... ఎందుకు ఓడిపోయాం అని ....దానికి ఐదు తప్పిదాలు పవన్ ఏం చేసాడో అని....వాటిని సరిదిద్దుకోవాలి అని
వీడియొ పెట్టాను ....కానీ ఫాన్స్ అందరూ తిడుతున్నారు ....అలా ఎందుకు పెట్టానని ...." అన్నారు విచారంగా ....
"అందులో తప్పేముంది ....తప్పులు తెలుసుకోవడమూ మంచిదేగా ...." చెప్పా ...
"కొంపతీసి ఇప్పుడు పవన్ కళ్యాణ్ - ఐదు తప్పులు అనే పుస్తకం వ్రాస్తారా ఏంటి ...." అందామనుకుని నోటిదాకా వచ్చి ....ఈ అనవసర ఐడియాలు నాకెందుకు అని, నోట్లో మాట నోట్లోనే మింగేసి మౌనంగా ఉండిపోయా .....
వీడియో ప్లే చేసి వింటూ ఉన్నారు ...ఓ రెండు మూడు వాక్యాలు విన్నాక ....
"పొద్దున్నే నాకు ఈ రాజకీయాల గోల విసుగ్గా ఉంది .....కాస్త ఆపేస్తారా ...ప్లీజ్ ...." అడిగా ....
"సరే తల్లి ..." తప్పదన్నట్టు ఆపేశారు ...
ఆ విసుగులోనుండి బయటపడి ...నా సాధారణ జీవితాన్ని ఆస్వాదిస్తూ .....
అందరం కలిసి కాఫీ తూగుతూ కూర్చున్నాం ....కాఫీ చాలా చేదుగా అనిపించింది ....అయినా నాకు చేదు కాఫీ ఇష్టమే ...నా కూతురు మాత్రం మళ్ళీ షుగర్ కలుపుకుంది ....
అప్పటికే మా వారి ఫోన్ మెసేజ్ లు గ్యాప్ లేకుండా వస్తూ ఉన్నాయి ....కాల్స్ కూడా ...
తను ఫోన్ లో మాట్లాడే మాటల్ని బట్టి .... యు ట్యూబ్ వీడియో గురించే చర్చ జరుగుతుంది అని అర్ధమైంది ....
ఎలాగో ఆ ఫోన్ కాల్స్ ని పట్టించుకోకుండా ....నా కాఫీ నేను తాగేశా ....
సమయం పదిన్నర అయింది ....
***************************
"ఈ రోజు పిల్ల డాన్స్ ప్రోగ్రాం ఉంది స్కూల్ లో ....మర్చిపోకుండా వెళ్ళాలి ....నిన్నకూడా మిస్ అయ్యాం " చెప్పా ....ఎవరికో ఫోన్ లో సాయంత్రం ఆరు గంటలకు వస్తానని మావారు మాటివ్వడం చూసి ....
ఈ రోజు మిస్ అవ్వకూడదు అని ....ఆన్లైన్ లో టికెట్స్ బుక్ చేస్తూ ....
"ఫ్రంట్ సీట్స్ బుక్ చేయనా" అడిగింది నా కూతురు
కూతురి డాన్స్ ప్రోగ్రాం ....ఫ్రంట్ సీట్స్ లో కూర్చుని చూడడం కన్నా ఆనందం ఏముంది ...??! సరేనని చెప్పా ...
ఇంత సేపయినా ....మావారి ఫోన్ కాల్స్ ....ఈ పవన్ కళ్యాణ్ ఎన్నికల్లో ఓడిపోవడం గురించి చర్చలు ఆగలేదు ....
ఎంత సేపయినా ....అవన్నీ వినడం ....సహనంతో భరించడం నా మెదడు మర్చిపోలేదు ....
మేము కాలిఫోర్నియా వచ్చి చాన్నాళ్ళయినా ...ఇంతవరకు మేం డ్రైవర్స్ లైసెన్సు మార్చుకోలేదు ....ఇప్పుడు తప్పనిసరిగా మార్చుకోవాల్సిన అవసరం వచ్చింది ....
"ఈ రోజు డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ కోసం తప్పనిసరిగా DMV కి వెళ్ళాలి ....కాస్త ఆ డాకుమెంట్స్ రెడీ చేసుకుని ఆ పని పూర్తి చేద్దాం ఇవ్వాళ ...."చెప్పా ....మావారితో ....
"కిందకెళ్ళి పోస్ట్ తెస్తారా ....అందులో లేటెస్ట్ అడ్రెస్స్ ప్రూఫ్ డాక్యుమెంట్స్ ఉంటాయి ..." అడిగా మావారిని ....డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ ట్రాన్స్ఫర్ చేసుకోవడానికి .... రెండు అడ్రెస్స్ ప్రూఫ్స్ కావాలి కాబట్టి ....,
అవి తెచ్చాక ....,అందులో రెండు అడ్రెస్స్ ప్రూఫ్స్ తనవి తనకిచ్చి ...నావి నేను తీసుకుని ,....మిగతా అవసరమైన డాకుమెంట్స్ తీసుకుని రెడీ అయ్యా ....
సమయం పదకొండున్నర అయింది ....
******************************
మావారు ఫోన్ లో పవన్ కళ్యాణ్ కార్యకర్తలు / ఫాన్స్ తో మాట్లాడుతూనే .....నాతో కార్లో కూర్చున్నారు ....
అంతకు క్రితం రోజే ....పార్క్ చేసిన కార్ మిర్రర్ ఎవరో హిట్ చేసి విరగ్గొట్టారు ....ఆ అద్దం వేళ్ళాడుతూ డోర్ కి కొట్టుకుంటూ ఉంది ....డోర్ కూడా డామేజ్ అయ్యే ఛాన్స్ ఉంది ....పైగా సైడ్ మిర్రర్ లేకుండా కార్ నడపడం కష్టంగా కూడా ఉంది ....ఏం చేయాలో అర్ధం కాలేదు ....అఫ్కోర్స్ రిపోర్ట్ చేయడం, బాడీ షాప్ లో ఎస్టిమేషన్ కోసం ఫొటోస్ ఇవ్వడం ....అలాంటి ప్రాసెస్ అంతా అయిపొయింది ....
వెంటనే ఒక ఐడియా వచ్చింది ...."ఒక తాడు తీసుకుని ఈ అద్దం కాస్త గట్టిగా కట్టండి ....ఇలా వేళ్లాడకుండా ...." అడిగా మావారిని ....
ఫోన్ లో ....అవతలి వాళ్లకి ...."తమ్ముడూ ...నేను ఫ్యామిలీతో కాస్త పనుండి బయటకు వెళ్తున్నాను ....మళ్ళీ కాల్ చేస్తాను ...." అంటూ అతి కష్టం మీద ఫోన్ పెట్టి ....ఆ అద్దం తాడుతో కట్టారు ...
చాల బెటర్ గా అనిపించింది ....
హమ్మయ్య ....ఆ ఇన్సూరెన్స్ సెటిల్ అయ్యేవరకు ఇలా నడపొచ్చు ....అనుకున్నా....
నా డాక్యుమెంట్స్ అన్ని సరి చూసుకుని ....DMV అడ్రెస్స్ సెర్చ్ చేస్తే ....24 మినిట్స్ డ్రైవ్ అని చూపించింది ...
పాటలు పెట్టుకుని డ్రైవ్ చేసుకుంటూ ....పక్కనే కూర్చున్న మావారి వైపు చూసా ....ఎవరికో ఫోన్ లో మెసెజ్ చేసుకుంటూ ....కనిపించారు ...
సరే ఇంక మాట్లాడడం ఎందుకులే అని ....నా పనిలో నేను లీనమయ్యా ....
అంతలో మళ్ళీ కాల్ ....(నాకు కాదు )
"ఆ తమ్ముడూ ...." పక్కనే చెవిలో ...
తనేమో హెడ్ ఫోన్స్ పెట్టుకుని మాట్లాడతారు ....నాకేమో చెవిలో అరచినట్టు ఉంటుంది ....
నా డ్రైవింగ్ కి డిస్ట్రాక్షన్....
"ప్చ్ ....ఉఫ్ " అసహనంగా చూసా ....ఇపుడు కాల్స్ వద్దు అన్నట్టు ...
నెమ్మదిగా గొంతు తగ్గించి మాట్లాడడం మొదలుపెట్టారు ....
ఎంత సహనం ప్రదర్శించాలి అనుకున్నా ....నా వల్ల కావడం లేదు ....ఎన్ని విధాలుగా నన్ను నేను మోటివేట్ చేసుకోవాలి అన్నా ....అసహనం బుసలు కొడుతుంది .....మంచి బీట్ ఉన్న సాంగ్ కోసం ....నా ఎడమ చేతి బొటన వేలితో ....పాటలన్ని స్కిప్ చేస్తూ ఉన్నా ....కొంచెం వాల్యూమ్ పెంచా....అలా అయినా ఫోన్ కట్ చేస్తారేమో అని ఆశ ....
నా ఆలోచనల్లో నేనుండగానే ....DMV వచ్చేసింది ....
కార్ పార్క్ చేసి ....లోపలి వెళ్తే, జీవితంలో ఎప్పుడూ కలగనంత ఆశ్చర్యం కలిగింది ....అస్సలు లైన్ లేదు ....కాలిఫోర్నియాలో DMV లో లైన్ లేకుండా ఉండడం .....నా జీవితంలో మొదటిసారి నేను చూడడం ....
ఎంత అదృష్టమో అని సంబరపడి పోయా ....
ఓ ఇద్దరు మా ముందు ఉన్నారు .....
లైన్ లో ఉండి కూడా మావారు ఏవో ఫోన్ మెసేజ్ లు చూసుకుంటూ ఉన్నారు .....ఇక నాకు ఇప్పుడు దాని గురించి అసహనం లేదు ....
చుట్టూ ఉన్నవాళ్లను, పరిసరాలను గమనించడంతో మునిగిపొయా....
తనొకరు నా పక్కనే ఉన్నారు అని మర్చిపోవడానికి రెడీ అయిపోయా ...
అంతలో మా వంతు రానే వచ్చింది ....
ముందుగా మా వారిని అడ్రెస్స్ ప్రూఫ్స్ అడిగింది అక్కడ కూర్చున్న అమ్మాయి ....
చూస్తే చేతిలో అడ్రెస్స్ ప్రూఫ్స్ లేవు ....
"మీకిచ్చాను కదా ఇందాక " నెమ్మదిగా అడిగా ....
"అవును గుర్తుంది ....కానీ తేలేదనుకుంటాను ...." చెప్పారు నెమ్మదిగా ...
"పరుపు మీద పెట్టాను ....తీసుకోమని ..." గుర్తు చేశా ఆఖరి ఆశగా ....
"మర్చిపోయాను ...." చెప్పారు ఆఖరి మాటగా ....
ఇక చేసేదేం వుంది ....బయటకొచ్చాక ....కోపాన్ని కంట్రోల్ చేసుకుని ....
"డాక్యుమెంట్స్ లేకుండా ఏం చేయాలని వచ్చారు....మీకు ఇచ్చా కదా .. ఆ మాత్రం కామన్ సెన్స్ లేదా ...ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం ....ఏం కావాలి ....అవి ఉన్నాయా లేదా అని చూసుకోవాలని ...." అడిగా ....
"ఇప్పుడు ఏమైంది మళ్ళీ వెళ్లి తీసుకుని వద్దాం ...." అన్నారు ...
"మీకేం ....మళ్ళీ వెళదాం అనే అంటారు ....పక్కన కూర్చుని ఫోన్ లో పవన్ కళ్యాణ్ సోదంతా మాట్లాడుకోవచ్చు కదా నొప్పి లేకుండా ....నేనే మళ్ళీ గంట డ్రైవ్ చేయాలి .....మళ్ళీ వచ్చేసరికి క్యూ ఎంత ఉంటుందో తెలీదు ...." చెప్పా కాస్త కోపంగా ....
డ్రైవ్ చేసేటప్పుడు ఈసారి కాస్త ప్రకృతిని చూస్తూ ప్రశాంతంగా ఉండడానికి ప్రయత్నించా ....
ఇంటికొచ్చి ...మళ్ళీ కావాల్సిన డాక్యుమెంట్ తీసుకుని .....ఆకలేస్తుంది అని .....కాస్త బాక్స్ లో ఫుడ్ తీసుకుని డ్రైవ్ చేస్తూ తినొచ్చు మళ్ళీ ఏ టైం కి అయిపోతుందో ప్రాసెస్ అని .....మళ్ళీ బయల్దేరాం ...
డ్రైవ్ చేస్తూనే మధ్యలో రెడ్ లైట్స్ వచ్చిన దగ్గర కాస్త ఫుడ్ నోట్లో పెట్టుకుని తింటూ ....మళ్ళీ ఎలాగైతేనేం DMV చేరుకున్నాం ....
అనుకున్నట్టుగానే ముందుకంటే లైన్ కాస్త పెద్దదిగా వుంది ....
అక్కడ టోకెన్ తీసుకుని ....మా నెంబర్ కోసం వేచి చూస్తూ కూర్చున్నాం ...
మావారు యధావిధిగా మెసేజ్ లకు రిప్లయ్ లు ఇస్తూ కూర్చున్నారు .....మనుషులతో ఏ మాత్రం సంబంధం లేనట్టు .....
సమయం రెండున్నర అయింది .....
******************************
మా వంతు వచ్చాక ....విండో దగ్గరకు వెళ్ళాక ....మీకెప్పుడైనా ఇంతకుముందు కాలిఫోర్నియా లైసెన్స్ ఉందా అని అడిగింది అక్కడ కూర్చున్న అమ్మాయి .....
ఎప్పుడో పన్నెండేళ్ల క్రితం వుంది అని చెప్పా .....అయితే అది గనక ఇప్పుడు సిస్టం లో ఉంటే....18 ప్రశ్నలున్న పరీక్ష పత్రం వ్రాస్తే సరిపోతుంది ....32 ప్రశ్నలున్న పరీక్ష పత్రం వ్రాయాల్సి అవసరం లేదు ...చెప్పింది ....
"ఓహ్ ....థాంక్స్ ,..." చెప్పా సంతోషంగా ....
వెతికితే ....సిస్టమ్ లో నేను అమెరికా వచ్చిన కొత్తలో ఫోటో ఒకటి ....కనిపించింది ...తొంగి చూసా ....
చుడీదార్ వేసుకుని ఉన్నా ....
"అప్పట్లో ఎలా ఉండేదాన్ని అని చూస్తున్నా ......." చెప్పా నవ్వుతూ ఆమెకు ...
"అప్పుడూ ఇప్పుడూ ఒకేలా ఉన్నావు ...." చెప్పింది తను కూడా ...
"అప్పుడు చాలా అమాయకంగా .....భయం భయంగా ఉన్నాను కదూ ...." అడిగా నవ్వుతూ ....
తను కూడా నవ్వింది ....
తర్వాత ఫీజ్ కట్టించుకుని ఎగ్జామ్ కి బెస్టాఫ్ లక్ చెప్పింది .....
ఫోటో తీయించుకుని ....ఎగ్జామ్ వ్రాయడానికి వెళ్ళా ....
అస్సలు ప్రిపేర్ అవ్వలేదు ....పరీక్షకు ....
మూడు సార్లు ఛాన్స్ ఉంటుంది ....పరీక్ష వ్రాయడానికి ....మూడు సార్లు ఫెయిల్ అయితే మళ్ళీ రెండోసారి ఫీజు కట్టి పరీక్ష వ్రాయాలి ....
అంతలోనే మా వారు పరీక్ష వ్రాయడం అయిపొయింది ....రిజల్ట్ కోసం ఎదురు చూస్తూ నిలబడ్డారు ...
"ఉండు ....నీకు ఏ ప్రశ్నలు ఇస్తున్నారో చెబుతాను ...."అన్నారు ....
"పర్వాలేదు ....అవసరం లేదులే ..." చెప్పా ...
కంప్యూటర్ లో ఎగ్జామ్ స్టార్ట్ చేసి నియమ నిబంధనలు చదివి ....పరీక్ష వ్రాయడంలో మునిగిపొయా ....
రెండు ప్రశ్నలు అర్ధం కాక స్కిప్ చేశా....ఆలా చేయొచ్చు ....కానీ మళ్ళీ పూర్తి చేయాల్సిందే ....
ఆ రెండే చివరకు తప్పు పోయాయి ....
అయిపోయాక ....ఎవరికి చెప్పాలి అని చూస్తుంటే ....మావారు పక్కనే ఉన్నారు ....
ఏదో ప్రశ్న కు సమాధానం ఏమిటని అడుగుతూ ఉన్నారు ...
కాసేపు విన్నాక గానీ నాకు అర్ధం కాలేదు ఏదో అడుగుతున్నారు అని ....
అంతలో వెనకనుండి ఒకావిడ వచ్చి ....మాట్లాడకూడదు ....మాట్లాడితే ఫెయిల్ అంది ...
నా ఎగ్జామ్ ఎప్పుడో అయిపొయింది అని చూపించా ....
తర్వాత నేను బయటికొచ్చేసా ....రిజల్ట్ తరువాత పిలిచి చెబుతారు ....
వెంటనే పిలుపొచ్చింది ....పాసయ్యానని చెప్పి ....కంగ్రాట్స్ చెప్పింది ....థాంక్స్ చెప్పి నేను వెళ్లి నా సీట్లో కూర్చున్నా ....
అంతలో మావారు బయటకొచ్చి ..."నువ్వు పాసయ్యావా ?" అడిగారు ....
"అవును " చెప్పా ...
"మీరు ?" అడిగా ....
"నేను ఫెయిల్ ...చాలా కష్టంగా వుంది ....మళ్ళీ వ్రాశా ...నేను నీకు చెప్పలేదు కానీ రాత్రంతా పుస్తకం చదువుతా కూర్చున్నా....అయినా కష్టంగా వుంది ..." చెప్పారు ....
"ఎప్పుడైనా కారు నడిపితేగా రూల్స్ తెలియడానికి ....థియరీ ఉంటే సరిపోదు ....అందుకే మీ పార్టీ కూడా ఓడిపోయింది ...ఓటెలా వేయాలి అని థియరీ చెబితే ....ఓట్లు పడతాయా ....జనంలో తిరిగి ఓట్లెలా వేయాలో ఎందుకు వేయాలో చెబితే ఓట్లు పడతాయి ...." చెప్పా సందర్భం వచ్చిందని ...
తర్వాత తను కూడా పాసయ్యానని ఆనందంగా చెప్పారు ....
సాధించార్లె ఐఏఎస్ ....పదండి ....అని ఇంటికెళ్దాం అని బయల్దేరాం ....
సమయం నాలుగున్నర అయింది ....
*******************************
దారిలో ఇండియన్ స్టోర్స్ కి వెళ్లి కావాల్సిన సరుకులు తెచ్చుకుందామా అడిగా ....
"ఆర్టీషియా వెళ్దాం పోనీ మామిడిపళ్ళు అసలు ఈ సీజన్ లో తెచ్చుకోలేదు ...."గుర్తు చేశా ....
అడ్రెస్ పెట్టడం ....డైరెక్షన్ మార్చడం క్షణాల్లో జరిగిపోయింది ....
ఆరు గంటలకల్లా డాన్స్ ప్రోగ్రాం కి వెళ్ళాలి అని గుర్తొచ్చింది ....సగం దూరం వచ్చాక ....
సరే తొందరగా తీసుకుని తొందరగా వచ్చేద్దాం అని ....ఫాస్ట్ గా నడపడం మొదలుపెట్టా ....
అంతలో మళ్ళీ మావారి ఫోన్ రింగయ్యింది ....ఈసారి ఫోన్ లో తెలిసినవాళ్ళే ....అయినా నా పాటికి నా పని నేను చేసుకుంటూ ఉన్నా .....
ఈ పవన్ కళ్యాణ్ ....తప్పులు ....దిద్దుకోవడం ....వీడియో ....గురించే చర్చ ....
ఈసారి ఆపమని కూడా చెప్పలేదు ....సౌండ్ ఎక్కువ పెట్టి ...పాట మీదనే ఫోకస్ చేశా ...
అవతలి నుండి ....పాట గురించి అడగడం ....మేడం గారు వింటున్నారు ...నేను తరువాత చేస్తాను ....తను కోపంగా వుంది అని మావారు చెప్పడం ...అవతలినుండి ....ఏం పవన్ కళ్యాన్ అంటే ఇష్టం లేదా అని అడగడం ....పవన్ అంటే కాదు పాలిటిక్స్ వద్దని తన అభిప్రాయం అని మావారు సర్ది చెప్పడం ....నా చెవిని పడకుండా పోలేదు ....
మంచి రొమాంటిక్ సాంగ్ వింటున్నానేమో నేను అంతగా పట్టించుకోలేదు ....మాట్లాడలేదు ....
కొంతమంది ఫ్రెండ్స్ నన్ను రొమాంటిక్ సాంగ్స్ నీకెందుకు నచ్చుతాయి ఎక్కువగా అని అడగడం గుర్తొచ్చింది ....
ఎందుకంటే ....ఇంత విసుగుని కూడా వెంటనే డైవర్ట్ చేయగల శక్తి ఒక్క రొమాంటిక్ సాంగ్స్ కే ఉంది అని అనిపిస్తూ ఉంటుంది అనేది నాకు ఎన్నో సందర్భాల్లో అనుభవైకవేద్యం .....అని వాళ్లకు నచ్చజెబుతూ ఉంటా అనుకోండి ....అది వేరే విషయం ...
అంతలో షాప్ వచ్చేసింది ....గబా గబా కావాల్సిన సరుకులు ట్రాలీ లో వేసుకుని పరుగులు తీస్తూ ....బిల్ చేసుకుని ....కార్లో వేసుకుని బయల్దేరాం ....
చాలా ఫాస్ట్ గా డ్రైవ్ చేయాల్సి వచ్చినప్పుడు పాటల మీద ...మాటలమీద ...ఫోకస్ చేయకుండా డ్రైవింగ్ మీద మాత్రం ఫోకస్ చేసి డ్రైవ్ చేస్తూ ఉంటా ....అప్పుడు కూడా అలాగే చేశా ....
ఇలాంటప్పుడే ... ఒక్కసారి మా సీతారాంపురం రోడ్డు మీద ఎప్పటికైనా కార్ నడపగలనా అనుకుంటూ ఉండేదాన్ని చిన్నతనంలో ....
ఆ ఒక్క రోడ్డు ఏం ఖర్మ ....ప్రపంచం లో ఉన్న రోడ్లన్నీ నీవే అని భగవంతుడు నా నుదిటి మీద వ్రాశాడు ....అని తలచుకుని నవ్వొస్తూ ఉంటుంది ....
ఆలోచనల్లో ఉండగానే ....ఎలాగైతే ఏం ఇంటికొచ్చేసాం ....
సమయం అయిదున్నర అయింది ....
****************************
అంతలో ....బ్యాంకు నుండి క్యాష్ డ్రా చేయాలని గుర్తొచ్చింది ....స్కూల్ లో ఫ్లవర్ బొకే కొని ఇవ్వాలి తనకు .....బయటనుండి తెస్తాను అంటే ....వద్దు స్కూల్ లోనే కొనమని చెప్పింది నా డాటర్ ...కారణం గుర్తురాలేదు ....అక్కడ డెబిట్ / క్రెడిట్ కార్డు యాక్సెప్ట్ చేయరని గుర్తొచ్చింది .....
పది నిమిషాల్లో బ్యాంకు కి వెళ్ళాలి త్వరగా కానివ్వండి అని మా వారికి చెప్పి .... కాస్త మొహం కడుక్కుని ఫ్రెష్ అవ్వడానికి రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్ళా ....
అంతలో ....పిల్లకు ఏదైనా బిస్కట్స్ లాంటివి తీసుకువెళ్దాం అని గుర్తొచ్చి ....ఓ మిల్క్ బికిస్ , ఒక గుడ్ డే పాకెట్ ....చిప్స్ ఏవైనా ఉంటే అవి ....ఒక వాటర్ బాటిల్ , ఒక కోక్ ....ఒక కవర్ లో వేయండి త్వరగా ....లిస్ట్ చదివా ....రెస్ట్ రూమ్ లో నుండే ....
డ్రెస్ మార్చుకోవడానికి కూడా టైం లేదు ....తల దువ్వుకుని ....అదే డ్రెస్ మీద కాస్త పెర్ఫ్యూమ్ కొట్టుకుని....ఆ బాగానే ఉన్నాలే ...నా బిడ్డకు నేనెలా ఉన్నా నచ్చుతాలే ...అని సరిపెట్టుకుని ....
పదండి పదండి ....అన్ని కవర్లో వేశారా ....అడిగా ....
మామిడికాయ తింటూ కనిపించారు .....(థాంక్ గాడ్ ....ఫస్ట్ టైం ఫోన్ లో మాట్లాడకుండా వేరే పని చేస్తూ ఉన్నారు ....అనుకున్నా ...)
"వచ్చాక తినొచ్చు ....త్వరగా రండి ....ఫ్రంట్ సీట్స్ దొరకవు ప్లీజ్ ....."నా తొందరలో నేను ....
ఒక్క పరుగున కార్లో కూర్చుని ....ఫాస్ట్ గా బ్యాంకు కి పోనిచ్చా ....అక్కడ క్యాష్ డ్రా చేసి ...అంతకంటే ఫాస్ట్ గా స్కూక్ కి వెళ్ళాం ...
సమయం ఆరున్నర అయింది ....
**************************
సరిగా అదే సమయానికి మావారి ఫోన్ లో "స్కూల్ లో డాన్స్ ప్రోగ్రాం ఉంది .....స్కూల్ కి వచ్చేసాం తమ్ముడూ తర్వాత ఫోన్ చేస్తాను" అని ఎవరికో చెప్పడం కూడా అయింది ....
నేను ఆయన్ని పట్టించుకోకుండా మైలు దూరం వెనక ఉన్నారని కూడా చూడకుండా ... ముందు ఫాస్ట్ గా నడుస్తూ ఉన్నా ....ఫోన్లు ఎక్కడ వినపడతాయో అని భయం వేసి ....
అంతలో నా కూతురు మెసేజ్ చేసింది .....
ఒక రెస్టారెంట్ నుండి వీలయితే ఫుడ్ తెమ్మని .....
"అయ్యో ఇక్కడికి వచ్చేసాంరా ....ఇప్పుడు వెళ్లి రావడం కష్టం ....కాకపోతే బిస్కట్స్ తెచ్చాను ...." చెప్పా దిగులుగా ....
"పర్వాలేదులే " చెప్పింది ....
డాన్స్ ప్రోగ్రాం మిస్సయితే మళ్ళీ చూడలేను ....కాబట్టి ....ఫుడ్ తేలేదని బాధగా ఉన్నా ప్రోగ్రాం కి వెళ్ళా ....
అక్కడ తనకు ఫ్లవర్ బొకే కొని ....పేరు వ్రాసి ....తనకివ్వమని పంపించి ...
ధియేటర్ ఓపెన్ చేసాక ముందు వరసలో మా నంబర్స్ చూసుకుని కూర్చున్నాం ....
"ఇక్కడ ఫోన్ మాట్లాడకూడదు .....చూడకూడదు ....చాలా స్త్రిక్ట్ గా చెబుతున్నా ...అది రూల్ కూడా ...." చెప్పా అప్పటికే ఫోన్ చూస్తున్న మా వారితో ....
ప్రోగ్రాం కాసేపట్లో మొదలవుతుంది ....అనగా ....అప్పటికే చుట్టుపక్కల కూర్చున్నవాళ్లను చూసా ....విచిత్రంగా అందరూ ఫోన్ లో మెసేజ్ లు చూసుకుంటూ బిజీ గా కనిపించారు ....ఆ సీట్లు చాలా చిన్నవి ....
నాకు ఎడం పక్కన మా వారు ....కుడి పక్కన ఓ ముసలావిడ కూర్చుంది ....
ఆవిడ కూడా ఫోన్ చూసుకోవడంలో బిజీ గా ఉంది ....ఆవిడ ట్రంప్ ఫాన్స్ తో మాట్లాడుకుంటూ ఉండి ఉండొచ్చు ....చెప్పలేం ....
ఒక్క క్షణం ఎందుకో ....వీళ్లిద్దరి చేతుల్లో ఫోన్ లు తీసి విసిరి కొట్టాలన్నంత అసహనం కలిగింది ....
ఎక్కడికీ పారిపోలేని జైలు లో బంధించిన ఫీలింగ్ కలిగింది ....
కాదు ఈ ప్రోగ్రాం అయ్యేవరకు వీళ్ళిద్దరినీ భరించాల్సిందే అని ....మౌనంగా ప్రోగ్రాం లిస్ట్ చదవడంలో మునిగిపొయా ....అవన్నీ ఇంగ్లిష్ సాంగ్స్ ....నా డాటర్ ఏ సాంగ్స్ కి డాన్స్ చేస్తుందో గుర్తు పెట్టుకున్నా ....
సమయం ఏడున్నర అయింది ....
**************************************
ప్రోగ్రాం స్టార్ట్ అయింది ....
ఏమాటకామాటే చెప్పాలి ...."యంగర్ జనరేషన్ పాడయింది అని మనం అంటాం గానీ ....వాళ్ళెంత బాధ్యతగా ప్రవర్తిస్తున్నారు ....ఎంత చక్కగా డాన్స్ చేసారో ..." అని ఓ క్షణం అనుకోకుండా ఉండలేకపోయా ....
అంతలో నా డాటర్ చేస్తున్న సాంగ్స్ కూడా వచ్చాయి ....ఇంటర్వెల్ అని అనౌన్స్ చేసారు ...
అందరూ మళ్ళీ ఫోన్ లో మెసేజ్ లు చెక్ చేసుకున్న తర్వాత .....ప్రోగ్రాం కొనసాగింది ....
అయిపోయాక ....అందరూ బయటకు వచ్చాక ....నా డాటర్ నన్ను చూడగానే హగ్ చేసుకుంది ....
నా అలసటంతా ఓ క్షణం మాయం అయింది ....పిల్లలకు అవి మరిచిపోలేని క్షణాలు ....వాళ్ళ కష్టాన్ని తల్లి తండ్రులు గుర్తించడం కన్నా వాళ్ళు ఏం కోరుకోరు .....
మనస్ఫూర్తిగా "చాలా బాగా చేసావు నాన్నా ...." అని చెప్పా .......
ఇద్దరం కలిసి ఫొటోస్ తీసుకున్నాం ....
సమయం తొమ్మిదిన్నర అయింది ...
**************************
తను ఫ్రెండ్స్ తో డిన్నర్ కి వెళ్తానని చెప్పాక ....సరే రా....టేక్ కేర్ అని చెప్పి ...ఇంటికి బయల్దేరాం .....
అప్పుడు నాకు, ఉదయం నుండి సరిగా ఏం తినలేదని గుర్తొచ్చింది .....ఇంటి దగ్గర ఏమున్నాయి తొందరగా చేసుకునేవి అని ఆలోచిస్తే ....దోసెలు పిండి ఉంది ....
కానీ దోసెలు తినాలని లేదు ....
ఏం చేయాలా అని ఆలోచిస్తూ నడుస్తున్నా ....
"డిన్నర్ కి బయటికెళదామా ...." అడిగారు మా వారు ....సమాధానం చెప్పాలనిపించలేదు ....
మౌనంగా నడుస్తూ ఉన్నా ....
అంతలో రాంగ్ పార్కింగ్ ప్లేస్ కి వచ్చామని గుర్తించి ....మళ్ళీ కరెక్ట్ ప్లేస్ కి నడుస్తున్నా ....
అక్కడ చుట్టూ అంతా చీకటి ....ఎవరూ లేరు ....నేను - నావెనక ఎక్కడో మావారు ....ఫాస్ట్ గా నడుస్తున్నా ...
వెనక అంత చీకటిలో కూడా .... మావారు ఫోన్ మెసేజ్ కి రిప్లై ఇవ్వడం మర్చిపోలేదు ....
అంత చీకట్లో నడుస్తూ కూడా మెసేజ్ లకు రిప్లై లు ఇస్తూ ఉన్నారు ...అనే ఆలోచన నన్ను వదల్లేదు ....ఒక్క క్షణం నాకు ఈ ఆలోచన నచ్చలేదు అనిపించింది ....
ఇక నేను తన కోసం ఆగకుండా వేగంగా నడవడం మొదలుపెట్టా ...కాస్త ముందు నడవడం వల్ల నేను ఒక్కదాన్నే నడుస్తున్నాను అనే ఫీలింగ్ కి నేను దగ్గరయ్యా ....ఆ ఫీలింగ్ నాకు అంత చీకట్లోనూ ఎంతో ప్రశాంతతను ....హాయిని ...ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది ....
కాస్త చలిగా కూడా అనిపించింది ..... నడుచుకుంటూ వచ్చి కార్లో కూర్చున్నా ....
తను కూడా వచ్చాక ....అప్పుడు కూడా తెరిచి ఉంచే రెస్టారెంట్ కి వెళ్లి ఫుడ్ పాక్ చేసుకుని ....ఇంటికొచ్చి .....కడుపునిండా తినేసరికి .....నిద్ర ముంచుకొచ్చేసింది ....
డ్రెస్ చేంజ్ చేసే ఓపిక కానీ ....స్నానం చేసే ఓపిక కానీ అస్సలు లేదు ...
ఏ సి ఆన్ చేసుకుని ముసుగేసుని పడుకున్న వెంటనే ఎప్పుడు నిద్ర పోయానో నాకే తెలియదు .....
సమయం పదకొండున్నర అయి ఉండొచ్చు ...
****************************
అదిగో ఆలా గడిచింది ....ఓ శనివారం .....
*******************************************
ఇక ఈ రోజుకొచ్చి చూస్తే ....
ఈ ప్రస్తుత జీవన ప్రయాణంలో ....ఈ మధ్య కాలంలో కొందరు స్నేహితులు కూడా ఇదే స్థితి ....మనం మాట్లాడుతుంటే ....ఫోన్ చూసుకుంటూ .....ఈ లోకంలో లేకుండా ....ఈ మనుషులతో కలవకుండా ....ఈ జీవితాన్ని స్వీకరించకుండా .....ఈ క్షణంలో బ్రతకకుండా ....ఈ బ్రతుకంటే బాధ్యత లేకుండా ....ఈ బాధ్యతలకు బాధ్యులు కాకుండా ....
వాళ్ళతో ముడిపడిన జీవితాలను వాళ్ళు ....అర్ధం చేసుకోక , సహకరించక , స్పందించక ....మరో లోకంలో ....తేలిపోతూ ..
మరి కొందరేమో వాళ్ళను భరిస్తూ ...
ఈ సమస్యను ఇలాగే వదిలేస్తే .....భవిష్యత్తులో .....ఎవరూ ఒకరితో ఒకరు జీవించరు ....ఒకరినొకరు భరించడమే ఉంటుంది ....
ఎన్నాళ్ళు ఎన్నేళ్లు అనేది ప్రస్తుతం ప్రశ్నార్ధకమే ....??!!
ఇది అతి పెద్ద సమస్య గా మారి ....మానవ సంబంధాలను కబళించబోతుంది .... అనేది ...నేను అర్ధం చేసుకున్న జీవిత సత్యం
**************************🙏******************************

Monday, May 20, 2019

"నీకేం తెలుసు ...." ఒకరు నాతో

"నీకేం తెలుసు ...." ఒకరు నాతో
"నీకు తెలుసు కదా ...ఇక నేను చెప్పేదేముంది ....??!!" మరొకరు నాతో
విచిత్రం ఏమిటంటే ....,,,
మొదటి మాట విన్నప్పుడు "నాకు ఎంతో తెలుసు" అని ఉక్రోషంతో పోరాటం చేసాను ....
రెండో మాట విన్నప్పుడు "నాకేమీ తెలియదు" అని సంతోషంగా అంగీకరించాను ...
దీనికి కారణం ...., నాలో ఉన్న నేనే ...!
మొదటి మాట విన్నప్పుడు నాలో ఉన్న అభద్రతా భావం నాలో లేనిది కూడా ఉందని చూపించాలని పోరాటం చేసింది ....తన ఉనికిని కాపాడుకోవడం కోసం ....
రెండవమాట విన్నప్పుడు నాలో ఉన్న భద్రతా భావం నాలో ఉన్నది కూడా దాచేయాలని ప్రయత్నించింది .....తన ఉనికికి ఓ గుర్తింపు అప్పటికే లభించింది కనుక ...
అఫ్కోర్స్ ...చెప్పే వ్యక్తిని బట్టి మన ప్రవర్తనకు మరో కోణం ఉంటుంది ...సమాధానాలు వ్యతిరేకంగానూ ఉంటాయి ....
కానీ , అప్పుడు కూడా తన ఉనికి తాను కాపాడుకోవడం... నాలో ఉన్న నేను మర్చిపోను ...!🙏

Thursday, May 16, 2019

నా జీవితం పరిధి చాలా చిన్నది ...

నా జీవితం పరిధి చాలా చిన్నది ...
======================
నాకు తెలిసిన వ్యక్తులు , పరిచయం ఉన్నవారు , ఆత్మీయులు కూడా బహు కొద్ది మంది ....
ఇహ సెలెబ్రిటీలైతే నాకెవ్వరూ తెలియదు ...అది వేరే సంగతి అనుకోండి ... 😜
సరే ....అందుకు కారణాలు ఏవైనా నా ఆలోచనలు , అభిప్రాయాలు, అభిప్రాయబేధాలు మొదలైనవి ..ఎప్పుడూ ఆ అతి కొద్ది మంది చుట్టూనే తిరుగుతూ ఉంటాయి ....
అందుకేనేమో ....ఆ అతికొద్ది మంది మీద నేను నాకు తెలియకుండానే ఆధారపడుతూ ఉంటా ....
ఆధారపడడం అంటే ఇక్కడ....వాళ్ళు నన్ను పెంచి ,పోషించి , లాలించాలని కాదు ....
నా అభిప్రాయాల ఏర్పాటుకు, వేర్పాటుకు ...సహాయపడుతూ ఉంటారని ...నేను ఆధారపడుతూ ఉంటానని ....
అయితే ...ఈ అతి కొద్దిమందిలో ...నేను, కొందరిని అభిమానిస్తూ ఉంటా ....కొందరిని ఆరాధిస్తూ ఉంటా ....మరి కొందరిని ప్రేమిస్తూ ఉంటా ....ఇంకొందరితో స్నేహం చేస్తూ ఉంటా ....కొందరితో కేవలం పరిచయం మాత్రమే కలిగి ఉంటా ....సహజంగానే కొందరిపై కోపం కలిగి ఉంటా ....కొందరిని ద్వేషిస్తూ ఉంటా ....
తద్వారా నా అభిప్రాయాలు ఏర్పరచుకుంటూ ఉంటా ....
కొన్నిసార్లు నా అభిప్రాయాలు తప్పని కొందరు నిరూపిస్తూ ఉంటారు ....కొన్నిసార్లు నా అభిప్రాయాలు ఒప్పని కొందరు నిరూపిస్తూ ఉంటారు ....
అభిప్రాయాలు తప్పని, లేదా ఒప్పని నిరూపించినవాళ్లు నేను ప్రేమించేవాళ్ళు కావచ్చు ....నేను ద్వేషించేవాళ్ళు కావచ్చు ....చెప్పలేను ...
కానీ విచిత్రంగా కొన్నిసార్లు ...నా అభిప్రాయాలు తారుమారవుతూ ఉంటాయి ....వాళ్ళు నా అభిప్రాయాలకు తగ్గట్టుగా ఉండరు (లేదా వాళ్లకు తగ్గట్టు నా అభిప్రాయాలు ఉండవు ...)...
అంటే నా ముందు నటిస్తూ ఉంటారు కావచ్చు ....నేను వాళ్ళముందు నటించి ఉండొచ్చు ...అప్పుడు నేను వాళ్ళ మీద తప్పు అభిప్రాయం కలిగి ఉంటా ...
అలాంటప్పుడు ....నేను ద్వేషిస్తున్నవాళ్ళు, నా ద్వేషానికి ...నేను ప్రేమిస్తున్నవాళ్ళు, నా ప్రేమకు అర్హులు కాకపోవచ్చు ....
ఈ అభిప్రాయాల సంఘర్షణలో ....ద్వేషించేవాళ్లను పోగొట్టుకున్నా పర్వాలేదు ....కానీ, ప్రేమించేవాళ్లను కోల్పోతేనే సమస్య ....
అలా కోల్పోకుండా ఉండాలంటే ....నా అభిప్రాయాలకు నేను మరో అవకాశం ఇస్తూ ఉంటా ....మరో గమనింపునిస్తూ ఉంటా ....
విచిత్రంగా నాకు నా జీవితంలో ఇప్పటివరకు ....,
ప్రేమించిన వాళ్ళు కూడా ద్వేషించడం నేర్పించారు ....
ద్వేషించిన వాళ్ళు కూడా ప్రేమించడం నేర్పించారు ....
నమ్మిన వాళ్ళు కూడా మోసం నేర్పించారు ...
మోసగించిన వాళ్ళు కూడా నమ్మకం నేర్పించారు ....
గెలిపించిన వాళ్ళు కూడా ఓటమి నేర్పించారు ....
ఓడించిన వాళ్ళు కూడా గెలుపు నేర్పించారు ....
------------------
నాకున్న ఈ చిన్న పరిధిలో ఉన్న వ్యక్తుల్లో ఎవరు ఏం నేర్పిస్తారో ....ఎవరి వలన ఏ జీవిత సత్యాలు బోధపడతాయో చెప్పడం కష్టం ...
అందుకే నేను ద్వేషించేవాళ్ళని కూడా నా దగ్గరే ఉంచమని ... నాకు నేను నచ్చజెప్పుకుంటూ ఉంటా ....😊

Friday, April 26, 2019

సమాజానికి సెప్టిక్ అయింది ....😢😢

సమాజానికి సెప్టిక్ అయింది ....😢😢
===================
అవును ....
నిజమే అనిపిస్తుంది ....
చిన్నతనంలో ....ఊర్లో చాలామంది ....మేం కూడా ...
పరిగెడుతూ పడిపోతేనో ....పెన్సిల్ చెక్కుతూ చేయి తెగితేనో ....కూరగాయలు తరుగుతూ కొడవలి కోసుకుంటేనో ....మేత నరుకుతూ గొడ్డలి గాటు పడితేనో ....కాలు బెణికితే ....ఎముక విరిగితే .....ప్రతి గాయానికి డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్ళేవాళ్ళు కాదు ...
పల్లెటూరు లో డాక్టర్ అందుబాటులో లేక ...లేదా పేదరికం వలన ....
ప్రతి చిన్నదానికి డాక్టర్ దగ్గరికెందుకు ....అదే తగ్గిపోతుందిలే అనేవాళ్ళు ....
ఇంట్లోకెళ్ళి ...అలమరాలో ఉన్న పసుపు డబ్బాలో ఉన్న పసుపో....దొడ్లోకెళ్లి కుండలో ఉన్న సున్నమో తెచ్చి తెగిన చోట అద్ది ....పల్చటి పాత గుడ్డ ముక్క చుట్టి కట్టు కట్టేవాళ్ళు ....
కాస్త వైద్యం తెలుసని వాళ్ళ మీద వాళ్లకు నమ్మకం ఉన్నవాళ్లు ....పసరు కట్టు అని ...కలబంద కట్టు అని కట్టేవాళ్ళు ....
మా నాయనమ్మ పసరు కట్టు కట్టేది ....
మా ఇంటి దగ్గరే ఉన్న చెట్లలోకి వెళ్లి ఏదో ఒక ఆకు తెచ్చేది ...అది రోట్లో వేసి నూరి ....ఆ ఆకులనుండి వచ్చిన పసరు(రసం) గాయం మీద పిండి ....కట్టు కట్టేది ....
రోజూ ఉదయం సాయంత్రం కట్టు కట్టాలి....తగ్గేవరకూ ....
ఇదే వైద్యం దూడలకూ గేదెలకూ కూడా చేసేది ....
వాటికి కళ్ళకు ఏదైనా గాయం అయితే ....నోటితో ఆ ఆకును నమిలి వాటి కళ్ళల్లో చుక్క చుక్క నోటితో వేసేది ....
నాకు కాస్త తెలివితేటలు(అంటే ఏమిటో తెలియదు) వచ్చాక మా నాయనమ్మను ఆ ఆకు ఏమిటో నాకూ చూపించవా...అది ఎలా పనిచేస్తుంది అని అడిగా చాలాసార్లు ....
అది ఇతరులకు చెప్తే పని చేయదు ....నీకు నా చివరి రోజుల్లో ఆ రహస్యం చెబుతాను అంది ....
చాలాసార్లు ....ఆ చివరి వరకూ ఆగే ఓపిక లేక ....దొంగ లాగా మా నాయనమ్మ వెనకాలే వెళ్లి చూసొద్దాం అనుకున్నా .....
కానీ ఎప్పుడైతే అది పనిచేయదు అని భయపెట్టిందో ఆ ఆలోచన విరమించుకున్నా....
చివరకు చాలా విషయాల్లాగే ఇది కూడా చెప్పకుండానే పోయింది ...ఇప్పటికీ ఆ ఆకు రహస్యం తెలియనే తెలియదు .....
అయితే ..ఈ నాటు వైద్యం ......శరీరానికి సహజ నిరోధక శక్తి ఉంటే...అదృష్టం బాగుంటే ఆ గాయం తగ్గిపోయేది ....
లేకపోతే .... అది, ఏ తుప్పు పట్టిన బ్లేడో కత్తో అయితే ....ఎక్కడైతే గాయం అయిందో అక్కడ లోపల్లోపలే ఆ శరీర భాగం కుళ్ళి పోవడం మొదలయ్యేది ....పైన గాయం మానిపోయినట్టే కనపడుతుంది ....లోపల శరీరాన్ని తినేస్తూ ఉంటుంది ఆ కలుషితం ....
పైన చూసుకుని సంబరపడి ....ఆహా భలే ఉంది ...తగ్గిపోయింది ....అంతా బాగుంది ...అని సంబరాలు జరుపుకుంటాం ....లోపల శరీరావయవాలు కుళ్లిపోయాక .....వాటిని తీసివేయక తప్పని పరిస్థితి ఎదురవుతుంది .....
అదే ....గాయం అయిన వెంటనే ....డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లి ...ఎక్సరే తీయించుకుని ....సరైన వైద్యం చేయించుకుంటే ....సమస్య అనేదే తలెత్తదు కదా....
అయితే అందుకు ముందుగా మనకు అవగాహన ఉండాలి ....అలవాటు ఉండాలి ....
చిన్నతనం నుండి ....మన అలవాటు ప్రకారం....ప్రాణం మీదకు వస్తే గానీ డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాలనిపించదు...
తలనొప్పి వస్తే ....శారిడాన్ ...వేసుకుంటాం .....పాముకరిస్తే మంత్రం వేస్తాం ....జ్వరం వస్తే తాయెత్తు కడతాం ....ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ..... మంత్రాలు చెప్పి చింతకాయలు రాలతాయేమో అని చూస్తూ ఉంటాం ....
--------------------------
ఇప్పుడు మన సమాజం కూడా అంతే అయింది...లేదా మనం చేసాం ...
గాయాలకు ...సున్నమో, పసుపో , ఆకు పసరో పూస్తున్నాం ....అంతా బాగుంది అంటున్నాం ...సంబరాలు జరుపుకుంటున్నాం ...
సమస్యని లోపలే పాతి పెడుతున్నాం ....లోపల్లోపలే సమస్య సమాజాన్ని కుళ్లబెడుతుంది ....
సమస్య మూలాల్లోకి వెళ్లకుండా ....అసలు లోపం ఏమిటో విశ్లేషించకుండా ...పరిష్కారం ఏమిటో కనుక్కోకుండా ....విధి విధానాలేమిటో సవరించుకోకుండా ....సమస్యను ...వాళ్ళ మీద వీళ్ళ మీద తోసేసి చేతులు దులుపుకుంటున్నాం ....
ఫలితం ...ప్రాణాలే బలవుతున్నాయి ....పసి మొగ్గలు, యువత , వృద్ధులు తేడా లేకుండా ...అందరి మరణాలకూ సాక్షీ భూతాలవుతున్నాం ...
అందుకే ఇప్పుడైనా ...సమాజానికి గాయం అయితే ....మంచి డాక్టర్ కి చూపించి ...వైద్యం చేయిద్దాం ...రుగ్మతలు లేకుండా చేద్దాం ....సెప్టిక్ కాకుండా చూద్దాం ....🙏
*********************************

Thursday, April 4, 2019

ఇప్పుడిక కాలగమనంతో నాకు పనిలేదు ....

మా ఊర్లో మాకు నీళ్ల కోసం బోరింగులు వేసే రోజుల నాటికి నేను 7/8 వ తరగతి చదువుతున్నట్టు గుర్తు ....
అంతకు ముందు మాకు తోడు బావి ఉండేది ....బావికి మధ్యలో అడ్డంగా పెట్టిన ఒక రాయి ఉండేది ....అంటే ఆ రాయి మీద బావి ఒడ్డు మీద అటొక కాలు ఇటొక కాలు పెట్టి బుంగకు తాడు కట్టి నీళ్లు తోడుకోవాలి ....
చేతులతో ఒక పదిసార్లు చేయి మార్చుకుంటూ తోడుకుంటే గానీ నీళ్లు రావు ...(అంత లోతు ఉంటుంది అని ) అదే కాస్త బలంగా ఉన్నవాళ్లు ....చేతులు పొడుగ్గా ఉన్నవాళ్లు అయితే ....ఒక అయిదారు సార్లు చేయి మార్చుకుని తోడుతారు ....
కాస్త చిన్నవాళ్లు ....అంగ వేయలేని స్త్రీలు అయితే అంచుమీద నిలబడి అంచుకు తగిలేలా తాడు లాగుతూ తోడుకునేవాళ్ళు ....
నాకు ఆ బావిలోకి చూడాలంటేనే భయం వేసేది ...మా అమ్మ పొలం నుండి వచ్చి తోడితే కొన్నిసార్లు చిన్న చిన్న బిందెలతో నీళ్లు మోసేదాన్ని ....లేదా చిన్న చిన్న బకెట్లు తాడుకి కట్టుకుని తోడుకొని తెచ్చేదాన్ని ....
ఆ మధ్యలో రాయి జారి కొంతమంది బావిలో పడిపోయిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి ....అయితే ఎవరికీ ప్రాణహాని జరగలేదనుకోండి ....
అప్పట్లో గిలక బావి ఉన్నవాళ్లను చూసి వీళ్ళెంత అదృష్టవంతులో కదా అనుకునేదాన్ని ....
కానీ నిజం చెప్పొద్దూ ....అప్పుడు మా సీతారాంపురంలో బోరింగ్ వేసిన రోజు నాకైతే నిజంగా పండగే ....ఆ బోరింగ్ వేయడానికి వచ్చినవాళ్ళకు ఒకరోజు మా ఇంట్లో కూడా భోజనాలు ఏర్పాటు చేసిన గుర్తు (పూటకొకరు ఏర్పాటు చేసారు )
ఇక అప్పటినుండి ....బడి నుండి రాగానే ....బిందె తీసుకుని బోరింగులో నీళ్లు కొట్టుకుని గాబు నిండా తెచ్చిపోసేదాన్ని ...బిందె కాగయ్యింది ....కాగు బకెట్లుగా మారింది ....ఏది ఏమైనా...మా అమ్మ పొలం నుండి రావడం ఆలస్యం అవుతుందని .... ఈ పని మాత్రం నా బాధ్యత లాగా చేసేదాన్ని ....
ఇదే కాకుండా ....ఇంటి ముందు కసువులు చిమ్మడం .....గేదెకు నీళ్లు పెట్టి శుభ్రం చేయడం ....పొయ్యి లోకి పుల్లలు...గేదెలకు మేత తేవడం (చీకటి పడితే పాములు ఉంటాయని ) ...గిన్నెలు కడగడం ...
బట్టలు మడతలు పెట్టడం ...లాంటి పనులన్నీ చేసి ....స్కూల్ బాగ్ ముందేసుకుని హోమ్ వర్క్ చేయడానికి కూర్చునేదాన్ని ....
మా అమ్మ వచ్చాక ....ఇంటిపని ఇంత చేశా అని చూపించేదాన్ని ...అంటే కాస్త మెచ్చుకుంటుందని ఆశ ...
ఆ సరేలే ....అనేది ....ఏం పట్టించుకోనట్టు ....
ఎంత చేసినా గిన్నెలు దగ్గర దొరికి పోయేదాన్ని ....
కట్టెల పొయ్యి మీద వండిన గిన్నెలకు/తపేలాలకు అంటిన మసి పోయేలా తోమడం నా వల్ల అయ్యేది కాదు ....నా శక్తి అంతా ఉపయోగించి కడిగినా మసి పోయేది కాదు ....
మా అమ్మకు గిన్నెలు శుభ్రంగా లేకపోతే నచ్చదు ....అప్పట్లోనే కాస్త తక్కువ మోతాదులో OCD (Obsessive Compulsive Disorder) ఉండేది ...ఇప్పుడు ఇంకా ఎక్కువ అయింది అనుకోండి ....
ఆ గిన్నెలన్నీ మళ్ళీ దొడ్లో వేసుకుని కడిగేది ....నీళ్లు వృధా నా టైం వృధా ...
అంతకంటే ఎక్కువగా మిగతా పనులు ఈ తప్పు వలన అడ్రస్ లేకుండా పోయేవి ...
మెచ్చుకోవడం మాట అటుంచి ....గిన్నెలు సరిగా కడగడం రాదు అనే ముద్ర ఉండేది ....
ఎటూ మళ్ళీ కడుక్కునేదానికి గిన్నెలు నేను కడగడం ఎందుకు అనిపించేది ....బట్టలు ఉతికినా,ఇల్లు తుడిచినా ఇదే తంతు ....అప్పట్లో OCD అనేది జబ్బు అని ....ఇది మనుషులకు ఉంటుంది అనే తెలియదు ...(మొన్నా మధ్య ఫ్లైట్ లో నా పక్కన కూర్చున్న ఒకమ్మాయి నేను వెళ్లి తన పక్కన కూర్చోగానే ...ఎదో స్ప్రే కొట్టుకుని చేతులు తుడుచుకుంటూ ....నాకు OCD ఉంది అంది ...దానికి సారీ అని కానీ ...ఇబ్బంది పడడం కానీ ఏం చేయలేదు ....నేను కూడా ...."I see" అని చెప్పా ...జనం దాన్ని ఏదో ప్రెస్టీజ్ లాగా ఫీల్ అవుతున్నారేమో అని కూడా అనిపించింది ....)
సరే ....అదలా ఉంచితే ...ఎప్పుడైనా స్కూల్ సెలవుల్లో సరదాగా పొలం పనులు చేయడానికి కూడా వెళ్లేదాన్ని ....
ప్రత్తి విత్తనాలు వేయడం , కలుపులు తీయడం , ప్రత్తి తీయడం లాంటివి చేయడానికి ....
కూలీలతో , మా అమ్మతో సమానంగా చేయలేకపోయేదాన్ని ....కాసేపు చేసి ఎండ రాగానే చెట్టు కింద కూర్చోవడం ....లేకపోతే పొలం అన్నం తినాలని సరదాపడి ....అన్నం ఎప్పుడు తిందాం అని టైం ఎంతయ్యింది (వాచ్ ఉండేది కాదు ....ఎండ చూసి, నీడను బట్టి, లేదా స్కూల్ గంట ను బట్టి , లేదా బస్సు ని బట్టి టైం చెప్పుకునేవాళ్ళు ) అని గోల పెట్టేదాన్ని ....
కాస్త సాయంత్రం కాగానే ఏ రేగిపళ్ళు కోసమో , కందికాయల కోసమో ...చెట్లు పుట్టలు పట్టుకుని తిరిగేదాన్ని ....
అంతా అయిపోయాక ఇంటికి రాగానే ...."మమ్మ ఈ రోజు ఎండకి అల్లాడిపోయిందమ్మా ....ఎంత కష్టపడిందో" అని మెచ్చుకునేవాళ్ళు ....
ఔరా ...రోజూ ఇరవై బిందెల నీళ్లు కొట్టి , మోసి .....ఇంట్లో పనంతా చేస్తే ఏం పని అని తీసి పారేసిన వాళ్ళు ....ఒక్కరోజు పొలం వెళ్లి షికార్లు చేసి వస్తే ఎంత కష్టపడ్డానో అంటున్నారు .....ఇదా కష్టం ...ఇదా గుర్తింపు ....అని ఆశ్చర్యం వేసేది ...
జీవితాన్ని అర్ధం చేసుకుంటున్న రోజులవి ....
========================
పోన్లే పాపం....పసిపిల్ల ... జీవితాన్ని అర్ధం చేసుకుంటుంది ....కాసేపు ఆగుదాం ...అని కాలగమనం ఊరుకుంటుందా ....
దానిపాటికి అది కదిలిపోతూనే ఉంటుంది .....
ఆ కదలికల కుదుపుల్లో నేనుండగానే నా గమనం మారిపోయింది ....తేరుకుని చూస్తే ....నా పక్కన వివాహం ...భర్త ...పిల్లలు ....
కుటుంబ బాధ్యతలు నిర్వహణలో ఎక్కడా నాకు తెలిసి నేను లోపం జరగనివ్వలేదు ....ఒకే ఒక్కటి తప్ప ....
కాస్త ఆలస్యంగా నిద్ర లేవడం ....
అయితే ...ఈ ఆలస్యంగా నిద్ర లేవడం అనే లోపం నా మిగతా బాధ్యతల నిర్వహణలు అన్నింటిని ....కనిపించకుండా చేసి ....నన్ను మళ్ళీ దోషిని చేసింది ....
ఈ కాస్త ఆలస్యంగా నిద్ర లేవడం కోసం ఎన్ని ఆలస్యంగా నిద్రపోవడాలు ఉండేవో ఎవరికీ కనిపించేది కాదు ....నా పనులన్నీ అయ్యే సరికి ప్రపంచం నిద్ర పోయేది ....(నా లాంటి స్త్రీలు తప్ప )
రాత్రే ఇల్లంతా సర్దుకుని ....ఇడ్లి పిండి ....దోసెల పిండి అంతా రెడీ చేసి ....ఫ్రిడ్జ్ లో పెట్టి ...ఇంగ్లీషు , తెలుగు కథల పుస్తకాలు ముందేసుకుని ....పిల్లలకు నిద్రొచ్చేవరకు చెప్పి ....ఇంకా ఆ రోజు న్యూస్ పేపర్ లో ....మ్యాగజైన్స్ లో వచ్చిన కార్టూన్లు , కథలు ....అన్ని అయిపోయేవరకు చెప్పి ....ఆఖరికి పొట్లాలు కట్టగా వచ్చిన పేపర్ ముక్కల్లో వి కూడా అయిపోయాయి అనగా ....అప్పుడు కూడా పిల్లలు నిద్రపోకుండా ఇంకా కథలు కావాలని పేచీ పెడితే ....చీమల సీరీస్ కథలు క్రియేట్ చేసి మరీ చెప్పి పడుకునేదాన్ని ....
తెల్లవారి నేను కాస్త ఆలస్యంగా నిద్ర లేవడం వల్ల మా ఆయనకి కలిగిన కాస్త అసౌకర్యం ఏమిటంటే ....కుక్కర్ లో కాసిన్ని నీళ్లు పోసి ....ఇడ్లి ప్లేట్స్ లో పిండి వేసి ....కుక్కర్ వెలిగించడం ....ఓ పది నిమిషాల తరువాత కట్టెయ్యడం ...
ఈ కాస్త ఆలస్యం నన్ను ఓ జీవిత కాల దోషిగానే నిలబెట్టింది ....నా మిగతా పనులన్నీ ఈ తప్పు వలన అడ్రెస్స్ లేకుండా పోయేవి ....
వీటితో పాటు ...నా ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు , చదువులు , పిల్లల చదువులు ....నా అభిరుచి కోసం చేసిన ప్రాజెక్ట్ లు ....ఇవేవీ మావారి దృష్టిలో ఎప్పుడూ నేను పని చేసినట్టు అనిపించేలా చేయని పనులే ....
పిల్లలు స్కూల్ కి వెళ్ళిపోయిన తరువాత వాళ్ళు పడేసిన బట్టలు మడతలు పెట్టడం ....విసిరిపడేసిన పెన్సిళ్లు , పెన్నులు , పుస్తకాలు సర్దడం కూడా ...నేను, పని భగవంతుడితో సమానం ...అన్నంత శ్రద్ధగానే చేసేదాన్ని ....అవి సర్దకపోయినా అన్నం తినొచ్చు , నిద్రపోవచ్చు ....రోజు గడిచిపోతుంది ....అదసలు పనే కాదు అనేది కొందరి భావన కావచ్చు ....నేను కాదనను ....
ఏ పెన్సిల్ కు ఏ ముక్కును జత చేయాలి .... ఏ కాప్ ఏ పెన్ కి చెందుతుంది ....ఏ స్కెచ్ ఏ బాక్స్ లో పెట్టాలి అనే రీసెర్చ్ లో ఏవైనా అవార్డుల్లాంటివి పెడితే నాకే గ్యారెంటీగా అవార్డు వస్తుంది అని సరదాగా పిల్లలతో అప్పుడప్పుడూ అంటూ ఉంటా ....
జీవితాన్ని అర్ధం చేసుకోవడానికి సమయం కూడా లేని రోజులవి ....
=======================
పోన్లే పాపం....పసిపిల్లల తల్లి ... జీవితాన్ని అర్ధం చేసుకోవడానికి సమయం కూడా లేదు ....కాసేపు ఆగుదాం ...అని కాలగమనం ఊరుకుంటుందా ....
దానిపాటికి అది కదిలిపోతూనే ఉంటుంది .....
ఆ కదలికల కుదుపుల్లో నేనుండగానే నా గమనం మళ్ళీ మారిపోయింది ....తేరుకుని చూస్తే ....నా పక్కన ...నేను, సాఫ్ట్ వేర్ జాబ్....
జాబ్ చేయడం మొదలు పెట్టాక (అనుకోకుండా ఆ ఫీల్డ్ లోకి వెళ్లాల్సొచ్చింది ) ఆఫీస్ కి వెళ్లి రావడం ....ఇంట్లో పనులు చూసుకోవడం ....పిల్లల పనులు ....ఇవన్నీ షరా మామూలే అయిపోయాయి జీవితంలో .....నిద్ర పోయే సరికి పన్నెండు ఎటూ అవుతుంది ...కాకపోతే ఇప్పుడు కాస్త పిల్లల బాధ్యతలు తగ్గాయి ....
అయితే మా వారు కొత్తగా ...."ఈ మధ్య నువ్వు చాలా కష్టపడి పని చేస్తున్నావు ....అసలు నువ్వు ఇంత హార్డ్ వర్క్ చేయగలవని నాకు తెలియదు ....." అని హాశ్చర్య పడిపోవడం మొదలు పెట్టారు ....
"ఈ మధ్య మీరు గుర్తించి ఉండొచ్చు ....కానీ నేను పుట్టినప్పటినుండి , నా బాధ్యతలు నిర్వర్తించకుండా బద్ధకంగా తప్పించుకున్న సందర్భాలు ....పని ఎగ్గొట్టేసి బాధ్యత తెలియకుండా తిరిగిన సందర్భాలు కానీ ....పని చూసి దొంగలా పారిపోయిన సందర్భాలు కానీ ఏం లేవు ....నేను ప్రతి పని మనసా వాచా త్రికరణ శుద్ధితో చేశాను ...మీరే ఆలస్యంగా కళ్ళు తెరిచారు ...." అని నవ్వుతూ చెబుతూ ఉంటా .....
=======================
ఏది ఏమైనా ఇంత జీవిత కాలం తర్వాత నాకు అర్ధమైన జీవిత సత్యం ఏమిటంటే .....,,,
ఎవరి పని ఎవరికీ గొప్ప కాదు ....ఎవరిది వాళ్ళకే గొప్ప అన్నట్టు ....
మా అమ్మ దృష్టిలో పొలం పని మాత్రమే గుర్తించదగిన పని ....మా వారి దృష్టిలో సాఫ్ట్ వేర్ జాబ్ మాత్రమే గుర్తించదగిన పని .....
అదే ...రాజకీయాల్లో ఉంటే ....రాజకీయాలు మాత్రమే గుర్తించదగిన పని .... రోడ్లు ఊడ్చేవాళ్లను అడిగితే అదెంత కష్టం అనొచ్చు ....వంట చేసేవాళ్లకు అది మాత్రమే పనిలా కనిపించొచ్చు .....
మిగతా పనులు పనికి రానివిగా కనిపించొచ్చు .....
అది చూసేవాళ్ళ సంస్కారాన్ని , దృష్టిని, దృక్పధాన్ని బట్టి ఉంటుంది అని ఇన్నేళ్ల తర్వాత గానీ నాకు అవగతం కాలేదు .....
నాకు మాత్రం అవతలి వాళ్ళు ఏం చేసినా అబ్బురంగానే కనిపిస్తుంది ....అది పని కాదా అనిపిస్తుంది ....వాళ్ళ పని వాళ్ళు ఎంత ప్రతిభావంతంగా చేస్తున్నారో అని ఆలోచిస్తూ ఉంటా ....
నా పని నేను అంత శ్రద్ధగానే చేయడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటా ....ఎప్పటికీ ....
======================
ఇప్పుడిక కాలగమనంతో నాకు పనిలేదు .....నా పనిని బట్టి తన గమనాన్ని మార్చుకోమని, అందరి దృష్టిని , దృక్పధాన్ని , సంస్కారాన్ని తన గమనంలో కలుపుకొని సాగిపొమ్మని .....కాలానికి నా ఉచిత సలహా ..!!
*************************🙏

Thursday, March 21, 2019

భిన్నాభిప్రాయాల సమ్మిళితమే జీవితం ...

ఈ మధ్య నేను యు ట్యూబ్ లో ఏదో వీడియో కోసం చూస్తుంటే ....నాకు ఓషో వీడియో కనిపించింది ...
మిత్రులు కొన్నిసార్లు కామెంట్స్ లో , కొన్ని పోస్ట్ లలో ....నా కూతురు ఒకటి రెండు సార్లు మాటల సందర్భంలో ... ఓషో చెప్పిన మాటలను ఉదహరించడం ....ఓషో వ్రాసిన బుక్స్ చదవమని నాకు నచ్చుతాయని ఆత్మీయులు చెప్పడం నాకు గుర్తొచ్చి ....."ఓహో ....ఓషో వీడియోస్ కూడా ఉన్నాయా' అని ....ఒక వీడియో మీద క్లిక్ చేశా ....
జీవితం గురించి జీవించడం గురించి ....ఓషో చెప్పిన విషయాలు విన్నప్పుడు ...మిత్రులు చెప్పింది 100% నిజమే అనిపించింది .....
ఆ తర్వాత ....వివాహం గురించి ఆయన చెప్పిన వీడియో మీద కూడా క్లిక్ చేశా ..మొదటివాక్యం అందరూ విడాకులు తీసుకోవాలి అని చెప్పగానే నవ్వొచ్చింది .....
ఈ అభిప్రాయాన్ని నాలాంటి సామాన్యులు చెపితే సమాజం ఏమంటుందో అని తలచుకుని అనుకోండి ....
ఈ విషయమే మాటల సందర్భంలో మా వారితో చెప్పా ...
"అందుకే ఆయన్ని రాళ్లతో కొట్టారు ...." చెప్పారు మావారు ....(నిజమో కాదో నాకు తెలియదు )
ఆశ్చర్యం లేదు అనిపించింది ....
---------------------
ఈ మధ్య అమెజాన్ లో తెలుగు సినిమా ఏదో సెర్చ్ చేస్తుంటే ....బాబు బాగా బిజీ అనే సినిమా వచ్చింది ....
అది అవసరాల శ్రీనివాస్ నటించిన సినిమా ....
నాకు అతని మీద ....అతను నటించే సబ్జెక్ట్ మీద గౌరవం ఉంది ....అతని సినిమా మీద కాస్త అంచనాలు ఉంటాయి ....
సినిమా పోస్టర్ అంత ఆసక్తిగా లేకపోయినా ....ఎలా ఉంటుందో చూద్దాం అని సినిమా చూశా ....
సమాజంలో సమకాలీన అంశాలను ప్రతిబింబిస్తూ తీసే సినిమాలు తీయాలన్నా ....చూడాలన్నా ....చూసి అంగీకరించాలి అన్నా ....ముందు సమాజం ఇలా ఉంది అని అంగీకరించే ధైర్యం ఉండాలి ప్రేక్షకుడిలో .....
ఆ సినిమా ఆదరణకు గురై ఉంటుంది అని నాకనిపించలేదు ....
నాకు కూడా అలాంటి సినిమా ఒకటి రిలీజ్ అయిందని తెలియదు కూడా ....
తర్వాత రోజు ....మావారితో చెప్పా ....సినిమా బాగుంది చూడండి ....అని ....
అది చూసి ...."ఇలాంటి సినిమాలు నీకు నచ్చవు కదా ...." అడిగారు ఆశ్చర్యంగా ....
"నచ్చకపోవడానికి ఏముంది అందులో ....అయినా ఎందుకు నచ్చవు ....ప్రస్తుత సమాజానికి అద్దం పట్టే ఓ మంచి ప్రయత్నం అది ....అందులోనూ ఒక వ్యక్తి బలహీనత ను ఆధారంగా తీసుకుని తీసిన సినిమా ...." చెప్పా
అదే సినిమా గురించి ....మిత్రులతో చర్చించినప్పుడు ....తప్పొప్పుల నిర్ణయం చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది నాకు .....
నేనెక్కడున్నాను అని కించిత్ అనుమానం కూడా కలిగింది ....(అది ఏకాంత సంభాషణ ...)
--------------------------
అప్పుడెప్పుడో ....నా చిన్నతనంలో ....చాలా మంది చలం పుస్తకాల గురించి చాటుగా మాట్లాడుకోవడం నాకు గుర్తొచ్చింది ....
అమ్మాయిలు ....ఏ శరత్ పుస్తకాలో ఇష్టం అని చెప్పాలి తప్ప ....చలం పుస్తకాలు చదివామని కూడా చెప్పకూడదు .....
అలా చెప్పిన వాళ్ళను పెళ్లి చేసుకోవడానికి ఏ పురుషుడూ ఇష్టపడడని ఓ ప్రచారం వాడుకలో ఉండేది ....
అఫ్ కోర్స్ ...స్త్రీ స్వేచ్ఛ అనే పదం వ్రాసినప్పుడు ఆయన చేయి కూడా కాస్త వణికే ఉంటుందని నాకు ఓ అనుమానం ....
అంతెందుకు ...ఈ సమాజం ఇలా ఎంతమందిని వ్యతిరేకించలేదు చెప్పండి ....
భూమి గుండ్రంగా ఉందన్నవాళ్ళని ....భగవంతుడు లేడన్నవాళ్ళని ....స్త్రీ కి మనసు ఉంటుంది అన్నవాళ్లను ....ఇలా .... తప్పు అని ఎత్తి చూపడానికి ఈ సమాజానికి హద్దు ఎక్కడుంది ....??!!
------------------------------
అసలు ఈ అభిప్రాయాలు అనేవి ఎందుకు తప్పు అంటారు అని ఆలోచిస్తే ....నాకు ఒక సమాధానం దొరికింది ....కానీ అదే సరైనది అని నేను చెప్పలేను ....
సమాజం లో మన చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితులు ....మనం పెరిగిన వాతావరణం ...ఆర్ధిక స్థితి గతులు ....చిన్నతనం నుండి మనం ఎదుర్కొన్న సంఘటనలు ...సమాజం ....అందరూ మనం మన అభిప్రాయాలను ఏర్పరచుకోవడానికి ప్రత్యక్షంగా కానీ పరోక్షంగా కానీ మనకు దోహదపడతారు ....
ఒకసారి ఆ అభిప్రాయాలను ఏర్పరచుకున్న తర్వాత ....మళ్ళీ మార్చుకోవాల్సిన సందర్భం ఎదురయ్యేవరకు .....అదే అభిప్రాయంలో కొన్ని సంవత్సరాలు ఉండిపోతాం ....అదే కంఫర్ట్ జోన్ గా మన అభిప్రాయాల చుట్టూ ఏర్పడుతుంది .....ఆ కంఫర్ట్ జోన్ దాటి రావాలి అంటే ...ఎవరినైనా ఆ అభిప్రాయాల జోలికి రానివ్వాలంటే ....మనం చాలా అసౌకర్యానికి గురవుతాం ....ఎందుకు నా అభిప్రాయం నేను మార్చుకోవాలి కారణాలు చెప్పమంటాం ....
కారణాలు మనకు జరిగే సంఘటనలు సృష్టిస్తాయి ....అవి లేనప్పుడు అభిప్రాయాలు మార్పు చెందవు ....
మనలోనే ఇంత సంఘర్షణ జరుగుతుంటే ....ఎవరో చెప్పిన అభిప్రాయాలు అంగీకరించాలి అంటే ...ఇంకెంత అభద్రతాభావం ఉంటుంది ....
అయితే ....మన స్వభావాన్ని బట్టి కూడా మనం మన అభిప్రాయాలను ఏర్పరచుకుంటూ ....మార్చుకుంటూ ....సరిదిద్దుకుంటూ ...మెరుగుపరచుకుంటూ ....దాచిపెడుతూ ...వ్యక్తపరుస్తూ ఉంటాం ....
అలాంటి సందర్భంలో మన కంఫర్ట్ జోన్ ఎప్పటికీ దాటి రాలేం అని తెలిసిన అభిప్రాయాలు ....మన కంఫర్ట్ జోన్ లో నుండి ఎవరైనా మనల్ని లాగేస్తారేమో అని భయపెట్టే భావాలు ఎవరైనా చెబితే ...
మనం వెంటనే అవి చాలా తప్పు అంటాం ....వాటికి మనం మన అభిప్రాయాల కారణాలు చెబుతాం ....
------------------------
తప్పు అన్నవాళ్లకు ....మనం ఒప్పు అన్న అభిప్రాయాలు వాళ్ళు ఏర్పరచుకోవడానికి తగిన సందర్భాలు కానీ సంఘటనలు కానీ ....వాళ్ళ జీవితంలో ఏర్పడి ఉండవు .....
ఒప్పు అన్నవాళ్లకు ....మనం తప్పు అన్న అభిప్రాయాలు వాళ్ళు తప్పు అని అంగీకరించడానికి తగిన సందర్భాలు కానీ సంఘటనలు కానీ ....వాళ్ళ జీవితంలో ఏర్పడి ఉండవు .....
ఈ అభిప్రాయం తప్పు కావచ్చు ....ఒప్పు కావచ్చు ....భిన్నాభిప్రాయాల సమ్మిళితమే జీవితం ...
ఇంకా విశ్లేషించాలి !

Tuesday, February 12, 2019

జీవితంలో మనం ఇంత దూరం ప్రయాణం చేసి ఉంటాం అంటే ....

జీవితంలో మనం ఇంత దూరం ప్రయాణం చేసి ఉంటాం అంటే ...., తప్పనిసరిగా ఎన్నో కష్టాలను, సుఖాలను దాటుకుని వచ్చి ఉంటాం అనేది ...జగమెరిగిన సత్యం ......
-------------------
కొందరి జీవితంలో ఎక్కువ కష్టాలు తక్కువ సుఖాలు ఉండొచ్చు ....
మరి కొందరి జీవితంలో ఎక్కువ సుఖాలు తక్కువ కష్టాలూ ఉండొచ్చు ....
ఇంకొందరి జీవితం అంతా కష్టాల మయమే కావచ్చు ...
అరుదుగా కొందరు, ముందు గోల్డెన్ స్పూన్ పుట్టి తర్వాత వాళ్ళు పుట్టి ఉండొచ్చు ట్విన్స్ లాగా ...
మరో కోణంలో చూస్తే ప్రపంచానికి ఇందంతా ఉత్తదే కావచ్చు కూడా ....
ఆ... అవీ ఒక కష్టాలేనా...అవీ ఒక సుఖాలేనా ...అవి పెదవి విరవొచ్చు ....
లేదా కష్టాలను సుఖాలుగాను ....సుఖాలను కష్టాలుగాను భ్రమించొచ్చు ....అంటే అఫ్కోర్స్ అవి మనం ఉన్నది ఉన్నట్టు చూపించనప్పుడు అనుకోండి ....(చూపించినా కూడా )
--------------------
అయితే ఈ ప్రపంచానికి చూపించడం అనే మాటకొస్తే ....ఇందులో కూడా రకరకాల చిత్ర విచిత్ర మనస్తత్వాలు ఉన్నాయండోయ్ ....
కొందరు మనిషి కనిపించీ కనిపించగానే ఉన్న కష్టాలన్నీ ఏకరువు పెడతారు ....
మరి కొందరు తమ వైభోగాలన్నీ ఎదుటివాళ్ళ కష్టాలను కూడా లెక్కచేయకుండా లెక్కకు మిక్కిలి చెప్పుకుంటూనే ఉంటారు ....
ఇంకొందరు ....మనం పైన చెప్పుకున్నట్టు కష్టాలను సుఖాలుగా సుఖాలను కష్టాలుగా మార్చి చెబుతారు ....
కొందరు ఏమీ చెప్పక మా సంగతులు ఎదుటివారికి ఎందుకులే అని మౌనంగా ఉంటారు ....
అఫ్కోర్స్ .... ఈ చెప్పడం చెప్పకపోవడం అనేది మళ్ళీ, వాళ్ళు ఆత్మీయులా కాదా అనే విషయం మీద కూడా ఆధారపడి ఉందనుకోండి ....
------------------
మరో విధంగా చూస్తే కొన్ని కష్టాలు కాలక్రమేణా మాసిపోయి ....మనకే కష్టాలు కాకుండానూ పోవచ్చు ....
కొన్ని సుఖాలు అతిగా దాపురించి ....మనకే కష్టాలు గానూ మారొచ్చు ....
మన కష్టాలు మనమే ఇతరులకు చెప్పుకుంటే అవి అసలు కష్టాలు ఎలా అవుతాయి అనేది మరో కోణం ....
ఈ ప్రాసెస్ ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే పేజీలు పేజీలు అయిపోతాయి ...కాబట్టి అసలు విషయానికొస్తే ...,,,
--------------------
నా వరకు నేను కూడా ఏదో నాకున్నంతలో కొన్ని కష్టాలు , కొన్ని సుఖాలను జీవితంలో దాటుకునే ఇంత దూరం వచ్చానని ఈ సందర్భంగా నాకు నేను చెప్పుకోక తప్పదు ....
అయితే నేను, ఈ కష్టాలు ఎప్పుడో గుర్తొచ్చినప్పుడు నాలుగు ముక్కలు అక్షరాల్లో వ్రాసుకోవడమో ....లేదా మరీ ఆత్మీయులతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు సందర్భం వచ్చినప్పుడు అదీ వాళ్ళు అడిగితే చెప్పడమో....ఇంకా ఆత్మ బంధువులు అయితే ....నాకు చెప్పాలనిపిస్తే చెప్పడమో చేస్తూ ఉంటా ....
కానీ ఫోన్ చేసి మరీ ...అడిగించుకుని మరీ ....ఆవేశంతో ఊగిపోతూ ....అవతలి వాళ్ళు వింటున్నారా లేదా అని స్పృహ లేకుండా ....వాళ్లకి పని ఉందా లేదా పరామర్శించకుండా ....ఆవు వ్యాసం లాగా వాళ్ళేం అడిగినా ..."అనగనగా ఒక ఆవు ....ఆ ఆవుకి నాలుగు కాళ్లుండును ...ఒక తోక ఉండును....తెల్లగా ఉండును ...." అని అయితే మాత్రం చెప్పను ...
ఉదాహరణకు ...మిస్సమ్మ సినిమాలో హీరోయిన్ భూమిక చెప్తూ ఉంటుంది ...."నాకంటూ జీవితంలో ఎవ్వరూ లేరు ....నేను ఒంటరిదాన్ని ......." ఇలా ..
హీరో శివాజీ కి విసుగొచ్చి ...."అబ్బా తెలుసండీ ....మీ చిన్నప్పుడే తల్లిపోయింది ....అందరూ మిమ్మల్ని ఒక బంగారు బాతులా మీ వెనకున్న ఐశ్వర్యాన్నే చూశారు ..." అని విసుక్కుంటాడు ....
కష్టాలు చెబుతూ చెబుతూ పోతూ ఉంటే వినేవాళ్లకు కూడా ఇలాగే విసుగొస్తుంది ....ఏంటిరా బాబూ ఈ కర్మ అని ....
---------------------
నా అభిప్రాయంలో ....కష్టాలు అయినా సుఖాలు అయినా ....మనం ఇతరులతో పంచుకోవాలి అంటే .... ఇతరులు వాళ్ళ జీవితంలో వాళ్లకు ఇలాంటి సంఘటనలు ఎదురైనప్పుడు ...మనల్ని గుర్తు చేసుకుని ....అవి మనం ఎలా దాటుకుని వచ్చామో అని..."అరె ...ఇదే సంఘటన వాళ్ళ జీవితంలో జరిగింది కదా .....వాళ్ళు ఈ సందర్భంలో ఎలా ప్రవర్తించారు .....ఎలా ఎదుర్కొన్నారు ....ఎలా భరించారు ....ఎలా ఆస్వాదించారు .....ఎలా దాటుకుని ముందుకు వచ్చారు ....." అని వాళ్లకు ఆలోచన కలిగి ...వాళ్ళు మనకు ఫోన్ చేసి లేదా కలిసి ....వాళ్ళంతట వాళ్ళు మనల్ని అడగాలి ....
"నీ జీవితంలో కూడా ఇలాంటి సంఘటనే ఎదురైంది కదా ....నువ్వెలా ఎదుర్కొన్నావు ....నువ్వెలా భరించావు" అని ....
అప్పుడు మన జీవితపు అనుభూతుల్ని ...మనం వాళ్లకు సవివరంగా .... ..ఏమీ దాచుకోకుండా ....పంచుకోవాలి .....(అభ్యంతరం లేకపోతే)
వాళ్ళు అది స్ఫూర్తిగా తీసుకుని ....అనుసరించడానికి, తెలుసుకోవడానికి , అధిగమించడానికి ప్రయత్నించాలి .....అని అనిపిస్తూ ఉంటుంది
--------------------
నాకు ఇలాంటి సందర్భం ఈ మధ్య కాలంలో రెండుసార్లు ఎదురైంది ....అదీ నాకూతురు నుండి ....
ఫోన్ చేసి మరీ రెండు సందర్భాలను అడిగింది ....
నిజానికి ఆ సందర్భం తనకు ఎదురై కాదు ....తన ఫ్రెండ్ మదర్ కి ఎదురై ....
"నీ లైఫ్ లో కూడా ఇలాంటి సందర్భమే ఎదురైంది కదా ......అప్పుడు నువ్వెలా ఆలోచించావు .....నువ్వెలా అధిగమించావు .....నీకూ కష్టంగా అనిపించిందా " అని అడిగింది ....
"మళ్ళీ నన్ను అలాంటి పరిస్థితుల్లోకి వెళ్లి ....నేను చేసినట్టు గానే చేయమంటే ....నేనెదుర్కొన్నట్టుగా ఎదుర్కొమంటే నాకూ సాధ్యం కాదేమో ...కానీ నేనిలా చేశాను ....సాధ్యం అయితే ప్రయత్నం చేయమని చెప్తాను ..ఫలితం నాకు తెలియదు ....." వివరంగా చెప్పా ....
ప్రయాణం ఏదైనా ...ఎలాంటిదైనా ....ఎంత దూరం అయినా ....మన జీవితం....ఎదుటివాళ్ళు ప్రయాణం చేయాలనుకునే... కష్ట సుఖాల చిరునామా కావాలి ...ఎదుటివాళ్ళు పారిపోవాలనుకునే ప్రయాణం కాకూడదు కదా ...??!!🙏
*************సమాప్తం ****************